Της Εύας Κζούνια, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
«Είναι 15 χρονών κι όμως έχει άποψη… Σκοτώστε τον!». Άλλη μια χρονιά πέρασε, ένας χρόνος ακόμα, και μετά κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος… Ο θυμός πότε θα περάσει; Φέτος στις 6 Δεκέμβρη, συμπληρώνονται 14 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλο, από τον αστυνομικό Επαμεινώνδας Κορκονέα.
Εκείνο το Σάββατο στις 6 Δεκέμβρη του 2008, ένα 15χρονο αγόρι έχασε την ζωή του στους δρόμους. Εκείνο το Σάββατο η εξουσία έδειξε τα δόντια της αψηφώντας τους νόμους. Εκείνο το Σάββατο, οι δρόμοι πήραν φωτιά αψηφώντας την εξουσία. Εκείνο το Σάββατο, η χώρα συγκλονίστηκε. Εκείνο το Σάββατο, μια μητέρα έχασε τον γιό της, τον οποίο θα πενθεί για πάντα. Τον γιό, που όλοι θα πενθούμε για πάντα.
Η ώρα ήταν λίγο μετά τις 21:00. Ο Αλέξης διασκεδάζει με τους φίλους του γιορτάζοντας κάτι γενέθλια στους δρόμους των Εξαρχείων. Δυο αστυνομικοί τους πλησιάζουν και σχεδόν αμέσως ξεσπάει λογομαχία ανάμεσα στους ίδιους και την παρέα των νεαρών. Λίγο μετά οι δυο αστυνομικοί που φέρουν τα ονόματα Επαμεινώνδας Κορκονέας και Βασίλης Σαραλιώτης, απομακρύνονται από τον τόπο που έλαβε χώρα το συμβάν.
Ενημερώνουν τα κεντρικά της ΓΑΔΑ, αφήνουν το περιπολικό και επιστρέφουν πεζοί στην οδό Τσαβέλα, όπου και συνεχίζουν τον διαπληκτισμό με τους νεαρούς. Καθώς ο καυγάς γινόταν πιο έντονος, ένας από τους δύο αστυνομικούς έβγαλε το υπηρεσιακό του περίστροφο και πυροβόλησε τρεις φορές. Μια από τις σφαίρες του Επαμεινώνδα Κορκονέα, βρήκε τον Αλέξη στο στήθος και τον σκότωσε σχεδόν ακαριαία. Ο άτυχος 15χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμό» μόνο και μόνο για να διαπιστωθεί από τους ειδικούς ο θάνατός του.
Στην αρχική τους κατάθεση, οι δύο δράστες ισχυρίστηκαν πως βρίσκονταν σε στάση άμυνας διότι οι νεαροί τους επιτέθηκαν με πέτρες και μπουκάλια, καθώς και ότι οι δύο από τους τρεις πυροβολισμούς στόχευαν στον αέρα και μία στο έδαφος. Αυτό το σενάριο απασχόλησε για αρκετές ώρες την Ελληνική Αστυνομία μέχρι να διαψευσθεί από αυτόπτες μάρτυρες που ισχυρίστηκαν ότι το όπλο στόχευε την παρέα των αγοριών.
Από το ίδιο βράδυ και για μέρες μετά, ξέσπασε πανικός στους δρόμους όλης την χώρας συνοδευόμενος από πορείες διαμαρτυρίας και συνθήματα. Η οργή αυτή του κόσμου ήταν τόσο δυνατή που προκλήθηκαν σοβαρές ζημίες σε δημόσια κτίρια, τράπεζες, μνημεία , καταστήματα και αυτοκίνητα. Οι αναλυτές, το χαρακτηρίζουν ως μια κραυγή απόγνωσης τον νέων σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας και τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, σε συνδυασμό με το αδιάφορο και ανίκανο σύστημα που αδυνατεί να ανταπεξέλθει λόγω συμφερόντων και διαφθοράς.
Αρχικά, ενώ ο θύτης Επαμεινώνδας Κορκονέας καταδικάστηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και 15 μηνών για ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο, το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας, έσπασε τα ισόβια που του επιβλήθηκαν καθώς του αναγνώρισε το ελαφρυντικό του «προτέρου σύννομου βίου» και του επέβαλλε ποινή κάθειρξης 13 ετών, γεγονός που οδήγησε απευθείας στην αποφυλάκιση του.
Από το 2008 και κάθε χρόνο έπειτα, στις 6 Δεκέμβρη οι δρόμοι γεμίζουν με πορείες και συνθήματα που μιλούν για τον Αλέξη. Ο κόσμος δεν ξεχνά, δεν μπορεί να ξεχάσει. Μιλάνε για τον Αλέξη και ταυτόχρονα μιλάνε για τον Μιχάλη, για τον Παύλο και για όλους αυτούς που έχασαν την ζωή τους άδικα στον λόγο της εξουσίας.
«Η ζωή του Αλέξανδρου μου κόπηκε την ώρα που ανθούσε» δήλωσε η Τζίνα Τσαλικιάν, μητέρα του Αλέξανδρου σε συνέντευξη της στην “Καθημερινή”. «Δεκατέσσερα χρόνια μετά, ζητώ και περιμένω δικαιοσύνη για τον δολοφονημένο δεκαπεντάχρονο Αλέξανδρο, που, σήμερα, θα ήταν 29 χρόνων δημιουργικός πολίτης».
«Οι φίλοι µου με ‘λέγαν πρίγκιπα. Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι το όνομά μου θα επικρατούσε τόσο πολύ στον κόσμο. Αυτοί οι πρίγκιπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ». Απόσπασμα από τα λόγια του Aμλετ, που ίδια η μητέρα του Αλέξανδρου ζήτησε να γραφτούν στο μνήμα του.
“Αυτές είναι οι μέρες του Αλέξη.”