Του Χάρη Μυρτάκη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου περίπου στις 23:25 δύο τρένα, το ένα επιβατικό και το άλλο εμπορικό είχαν μετωπική σύγκρουση κοντά στον Ευαγγελισμό Λάρισας (χωριό του δήμου Τεμπών). Η σύγκρουση προκάλεσε έκρηξη και στην συνέχεια πυρκαγιά με αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό δεκάδων συνανθρώπων μας.
Τις τελευταίες ημέρες όλοι μας βιώνουμε μια τραγική πραγματικότητα που είναι αδιανόητη και απίστευτη. Ο ελληνικός λαός θρηνεί δεκάδες νεκρούς όχι από μόνο από ένα ανθρώπινο λάθος αλλά και από την εγκληματική αμέλεια όλων των υπευθύνων για τις σιδηροδρομικές γραμμές.
Το τρένο ως μέσο μεταφοράς θεωρείται το πιο ασφαλές, με τον περισσότερο κόσμο να το εμπιστεύεται και να το χρησιμοποιεί σε καθημερινή βάση. Τα τελευταία χρόνια όμως στην χώρα μας έχει παραμεληθεί κάθε συντήρηση και μέτρο ασφαλείας, με αποτέλεσμα τα περισσότερα δρομολόγια να εκτελούνται, εμπειρικά και χειροκίνητα από τους εργαζόμενους του. Δελτία τύπου, απεργίες, διαμαρτυρίες καθώς και εξώδικα δεν έλαβαν την σημασία που έπρεπε από τους αρμόδιους φορείς και τα ΜΜΕ μέχρι την ημέρα που έγινε το τραγικό συμβάν.
Το δυστύχημα κατά τον πρωθυπουργό προήλθε κυρίως από ανθρώπινο λάθος. Ο σταθμάρχης φέρεται με λάθος χειρισμούς, να έβαλε τα δύο τρένα στην ιδία γραμμή και αυτό είχε ως επακόλουθο την σύγκρουση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν πάνω από όλα για την δικαίωση των χαμένων αθώων ψυχών.
Είναι δυνατόν εν έτη 2023,να κρίνεται η ασφάλεια των επιβατών ενός τρένου, από έναν σταθμάρχη και από την εμπειρία των μηχανοδηγών του;
Είναι δυνατόν να μην έχουμε ως χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας που θα αποτρέψουν μια τραγωδία, ακόμα και αν προέρχεται από ένα ανθρώπινο λάθος;
Οι ευθύνες βαραίνουν όλες τις κυβερνήσεις την τελευταία 20ετια καθώς όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν έπραξε τίποτα ουσιαστικό πέρα από υποσχέσεις και λόγια του αέρα. Στην χώρα μας οι πολιτικοί ποτέ δεν φέρουν την ευθύνη για ότι συμβαίνει, πάντοτε έχουν ως επιχείρημα τις αστοχίες των προηγούμενων και στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα παρά μόνο τα πρόσωπα…
Ο τέως υπουργός μεταφορών και υποδομών Κώστας Καραμανλής, διαβεβαίωνε λίγες μέρες πριν το δυστύχημα σε ομιλία του στην Βουλή, ότι οι σιδηροδρομικές γραμμές είναι ασφαλείς και ζητούσε από αντιπολιτευόμενο βουλευτή να ανακαλέσει τις κατηγορίες του, λέγοντας του ότι είναι ντροπή να θέτει στην συζήτηση ζητήματα ασφαλείας. Την ημέρα της τραγωδίας ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και παραιτήθηκε όμως πέντε ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε ότι θα είναι κανονικά στα ψηφοδέλτια του κόμματος του ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Από ότι φαίνεται η πολιτική ευθύνη στην χώρα μας διαρκεί 2-3 μήνες…
Η αντιμετώπιση κάποιων ΜΜΕ στο συγκεκριμένο θέμα είναι ένα επίσης σημαντικό αντικείμενο συζήτησης. Από την πρώτη μέρα έχουν ειπωθεί απόψεις από μερίδα δημοσιογράφων που είναι ανήκουστες. Από τις αναφορές για τα «άσπρα μαλλιά του Σταθμάρχη» μέχρι και το χειρότερο από όλα όσα ακούστηκαν, την τοποθέτηση για θυσίες με παλαιότερα παραδείγματα θανατηφόρων δυστυχημάτων, που μελλοντικά έγιναν καλύτερες υποδομές για τους πολίτες.
Πώς είναι δυνατόν να μιλάει κάποιος για θυσίες;
Πρέπει να θρηνούμε θύματα και να καταστρέφονται ζωές για να έχουμε καλύτερες υποδομές σε αυτήν την χώρα;
Τα ΜΜΕ έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης καθώς δεν έβγαλαν στο φως της δημοσιότητας τις ανακοινώσεις και τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων, με το ευρύ κοινό να μην έχει ιδέα για τα προβλήματα που υπήρχαν. Καθήκον ενός δημοσιογράφου είναι να ερευνά και να διαφωτίζει τον κόσμο και αυτό στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν συνέβη. Υπήρξε αναφορά από μερίδα του τύπου για τα προβλήματα και την επικινδυνότητα που είχαν οι σιδηροδρομικές γραμμές, όμως η πλειοψηφία των μέσων δεν έδωσε την κατάλληλη σημασία…
Η ουσία είναι ότι η πολιτεία για άλλη μια φορά ήταν κατώτερη των ευθυνών της και ότι οι πολίτες της χώρας δεν νιώθουν ασφαλείς και δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη. Δεν γνωρίζω τι θα συμβεί στο μέλλον, πάντως μόνο ελπιδοφόρες είναι οι κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις ανθρώπων όλων των ηλικιών, σε όλη την χώρα. Δίνουν το μήνυμα ότι δεν θα δεχτούν άλλη κοροϊδία, ότι δεν θα επιτρέψουν να υπάρξουν άλλες ανθρώπινες απώλειες από την αμέλεια των υπευθύνων και ότι δεν θα σταματήσουν να διεκδικούν ότι αξίζουν!
Θα ήθελα να σταθώ σε κάτι τελευταίο και αρκετά σημαντικό. Η ζωή είναι τόσο αναπάντεχη που πραγματικά όλοι καταλάβαμε με τον χειρότερο τρόπο, τις ανησυχίες των γονιών μας και το πώς σε μια στιγμή χάνονται τα πάντα. Από την απόλυτη χαρά και την διασκέδαση του καρναβαλιού, στην απόλυτη θλίψη και τραγωδία. Χάθηκαν παιδιά που θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς και αυτό έχει συγκλονίσει όλη την νέα γενιά. Το ήθος και η αξιοπρέπεια των οικογενειών που έχασαν τους οικείους τους, είναι αυτό που ‘γονατίζει’ ένα παραπάνω τον καθένα από εμάς…
Πηγές εικόνων:
Ethnos.gr, Cnn.gr, News247.gr