Του Πολυχρόνη Αγγελάκη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Εδώ και λίγες ημέρες ο ιταλικός νότος έχει πάρει φωτιά. Είναι γεγονός πως η Νάπολι είναι πρωταθλήτρια Ιταλίας ύστερα από 33 χρόνια και τη χρυσή εποχή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Οι Παρτενοπέι αναδείχθηκαν ισόπαλοι με την Ουντινέζε εκτός έδρας με 1-1 με το «χρυσό» γκολ του Βίκτορ Οσιμέν και κλείδωσαν το πρωτάθλημα. Μετά το τελευταίο σφύριγμα στο «Φρίουλι» όλα τα μέλη της ομάδας έστησαν πάρτι μαζί με τους 10.000 οπαδούς που ταξίδεψαν στο Ούντινε και πολλοί εξ αυτών μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο για να αποθεώσουν τους πρωταθλητές.
Κάποτε ήταν ο Μαραντόνα, ο Καρέκα, ο Μπρούνο Τζορντάνο, ο Αλεμάο, ο Τσίρο Φεράρα, οι ομάδες του Οτάβιο Μπιάνκι και του Αλμπέρτο Μπιγκόν. Τώρα είναι ένας Γεωργιανός, ένας Νιγηριανός , ένας Πολωνός, ένας Μεξικάνος ένας Ιταλός , ένας Ουρουγουανός και πολλοί άλλοι.
Η Κατάρα της Νάπολι και η φετινή… υπερπροσπάθεια.
Αρκετά χρόνια τώρα η Νάπολι προσπαθεί να πάρει τον τίτλο κάνοντας πολύ καλές χρονιές ανά διαστήματα όμως δεν είχε καταφέρει ποτέ να το κάνει ύστερα απ τη χρυσή γενιά του Μαραντόνα. Οι 3 κατακτήσεις που έχει η Νάπολι στην Ιταλία για κάποιους μπορεί να φαντάζει, ένα πολύ μικρό νούμερο με βάση και τα πρωταθλήματα που έχουν κερδίσει οι υπόλοιπες μεγάλες ομάδες της Ιταλίας.
Ωστόσο φέτος μπορούμε να πούμε πώς έκανε εξωφρενικά καλή σεζόν. Όμως η φετινή ιστορία διδάσκει πως η Νάπολι δεν θα μπορούσε να κατακτήσει απλά ένα πρωτάθλημα, θα έπρεπε να το «σκοτώσει» για να το κάνει δικό της. Αυτό που έκανε φέτος, με τη διαφορά στο +17 από τη 2η Λάτσιο επτά αγωνιστικές πριν από το τέλος. Για τους Ναπολιτάνους που έζησαν τις κατακτήσεις του 1987 και του 1990, αλλά και την περίοδο παρακμής, ο φετινός τίτλος αποτελεί μια λύτρωση. Αποτινάζει από πάνω τους τα φαντάσματα και του –πρόσφατος – παρελθόντος.
Το γκολ του Ρασπαντορι στο 93’’ απέναντι στη Γιουβέντους που ξόρκισε το φάντασμα του 2018.
Το γκολ του Τζάκομο Ρασπαντάρι στο 90+3’ απέναντι στη Γιουβέντους στο «Alliaz Stadium» στο Τορίνο πανηγυρίστηκε τόσο έξαλλα, ήταν μια στιγμή ηδονής.
Πέντε χρόνια πριν, στην ίδια εστία, στο ίδιο χρονικό σημείο ο Κουλιμπαλί, μετά το κόρνερ του Καγιεχόν, με κεφαλιά κάρφωνε την μπάλα στα δίχτυα του Μπουφόν, η πλησίαζε τη Γιουβέντους στον έναν βαθμό, με τέσσερις αγωνιστικές να απομένουν, όμως ο πολυπόθητος τίτλος δεν είχε έρθει.
Εκείνη η ομάδα, του Ναπολιτάνου Μαουρίτσιο Σάρι, που για πολλούς έπαιξε το ομορφότερο ποδόσφαιρο των τελευταίων δεκαετιών στην Ιταλία, άξιζε εκείνον τον τίτλο, έφθασε στους 91β., όμως δεν ήταν αρκετοί και στη συνείδηση των Ναπολιτάνων έμεινε η σκέψη πως δεν την άφησαν εξωγηπεδικοί παράγοντες να κατακτήσει το πρωτάθλημα.
Για τους φίλους της Νάπολι το φετινό πρωτάθλημα αποτελεί μια δικαίωση και εκείνη την παρέα, των Πέπε Ρέινα, Κουλιμπαλί, Αλμπιόλ, Χάμσικ, Μέρτενς και Ινσίνιε.
Ειδικά οι Χασμικ, Μέρτενς και Ινσίνιε έμειναν αρκετά χρόνια στο σύλλογο και σίγουρα όπως και οι υπόλοιποι πρώην παίκτες της Νάπολι θα χάρηκαν κάνουν λίγο παραπάνω από κοινό έναν κοινό ποδοσφαιρικό οπαδό.
Το γκολ του Ρασπαντόρι ξόρκισε εκείνο το φάντασμα. Την επομένη στην Ιταλία συζητήθηκε πολύ η κίνηση του Πιοτρ Ζελίνσκι, που έπεσε στον αγωνιστικό χώρο, κοιτώντας τον ουρανό. Ο Πολωνός χαφ, μαζί με τον Μάριο Ρούι, είναι οι μοναδικοί που συνδέουν εκείνη την ομάδα με τη φετινή και η κίνησή του παρομοιάστηκε ως τη στιγμή της δικαίωσης.
Ο “Κβαραντόνα” ζωντάνεψε τον μύθο, η βαριά σύγκριση με τον Ντιεγκο…
Αν πρέπει να ξεχωρίσει μία θερινή μεταγραφή, αυτή δεν είναι άλλη από έναν άγνωστο Γεωργιανό που κόστισε 11.500.000 το καλοκαίρι. Με τα πλέον επιφανειακά κριτήρια, η απόκτηση του Κβαρατσχέλια έμοιαζε με παράλογη απόφαση.
Όμως.
Οι κατεβασμένες κάλτσες ,το ανέμελο μαλλί, το απολαυστικό ντεμπούτο του με ένα γκολ μία ασίστ και πολλές τριπλές… Η συνέχεια; ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ … Τα εκπληκτικά του σόλο, οι ξεχωριστές ασίστ και τα ασύλληπτα γκολ που είναι δύσκολο να τα σκεφτεί και το πιο περίεργο ποδοσφαιρικό μυαλό έκαναν τους ναπολιτάνους, να τον αποκαλέσουν ‘’Κβαραντόνα’’. Στις αρχές της σεζόν οι ναπολιτάνοι βλέποντας τα ‘’μαγικά’’ που έκανε άρχισαν να το συγκρίνουν με τον Μαραντόνα όμως αντί αυτό να του ‘’βαρύνει’’ τα πόδια του τα έκανε ακόμα πιο μαγικά.
ΟΣΙΜΕΝ. Ένας ‘’κίλερ’’που πέρασε από 40 κύματα…
Ο Κβαρατσχέλια δεν θα μπορούσε να οδηγήσει μόνος του τη Νάπολι μέχρι αυτό το σημείο. Τα τέρματά του δεν θα ήταν ποτέ αρκετά, οι ασίστ του δεν θα έβρισκαν ποτέ τον σκόρερ. Ο Όσιμεν σχημάτισε ένα εντυπωσιακό δίδυμο με τον Γεωργιανό μάγο, παρότι οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του.
Ο Νιγηριανός που μεγάλωσε στη φτώχεια και πουλούσε μικροαντικείμενα στα φανάρια ως παιδί, είχε ήδη μια αποτυχία σε μεγάλο πρωτάθλημα στο βιογραφικό του, όταν βρέθηκε στο Βέλγιο να πετυχαίνει το ένα γκολ μετά το άλλο. Και αυτός έκανε δύο μεταγραφές μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, όταν η Σαρλερουά κάλυψε τη ρήτρα 3.500.000 της Βόλφσμπουργκ και το ίδιο καλοκαίρι τον παραχώρησε στη Λιλ για 22.400.000
Στις προηγούμενες δύο σεζόν με τη φανέλα των “παρτενοπέι”, ο Όσιμεν έχασε 39 αγώνες λόγω ασθένειας ή τραυματισμού. Η αμφισβήτηση δεν άργησε πολύ οι οπαδοί της Νάπολι στην πλειοψηφία τους πίστευαν πως η κίνηση αυτή ήταν πεταμένα λεφτά.
Φέτος όμως ήρθε η ώρα του…Ασύλληπτα νούμερα 27 συμμέτοχες στην Serie a 22 γκολ και εκτόξευση της χρηματιστηριακής του αξίας στα 100 εκατομμύρια…
Η σημασία που έχει για τους ναπολιτάνους αυτή η κατάκτηση του πρωταθλήματος…
Η πόλη της Νάπολη απαρτίζεται κυρίως από φτωχούς ανθρώπους, από την μαφία, από παιδιά όπου αναγκάζονται από πολύ μικρή ηλικία να δουλεύουν και δεν θυμίζει σε τίποτα τη βόρεια πλευρά της Ιταλίας όπου βλέπουμε μια τελείως διαφορετική εικόνα με πλούσιες πόλεις, πολιτισμό και πολλά προνόμια.
Στη Νάπολη ειδικά μετά την εποχή Μαραντόνα ζουν για το ποδόσφαιρο και την ομάδα τους, έχουν απίστευτο πάθος για την ομάδα, όχι μόνο φέτος αλλά και σε άλλες χρονιές που δεν ήταν τόσο καλά τα πράγματα για την ομάδα. Πραγματικά, αν οι παίκτες, το προπονητικό team του Σπαλετι, το τεχνικό επιτελείο αξίζει το πρωτάθλημα αυτό μια φορά οι κάτοικοι της πόλης αυτής, οι οπαδοί της ομάδας αυτή είναι 100 φορές περισσότερο γιατί περνάνε μια πραγματικά δύσκολη ζωή στην πλειονότητα τους και πολλές φορές το μόνο που τους δίνει χαρά είναι μια νίκη, μια καλή εμφάνιση στην Ευρώπη, ένα πρωτάθλημα. Πράγματα που για πολλούς φαντάζουν κάτι το απλό… όμως εάν είσαι Ναπολιτάνος κάθε ενενηντάλεπτο είναι η ζωή σου…
Η τρελή ιστορία με ένα παράθυρο…
Για το τέλος αφήνω ίσως την πιο ασήμαντη αλλά στα ματιά μου ομορφότερη ιστορία. Στη Νάπολη λοιπόν , υπάρχει μια τοιχογραφία με τη μορφή του Μαραντόνα γνωστή στο κοινό. Στο πρόσωπό του, υπάρχει ένα παράθυρο που θα ανοίγει μόνο όταν η Νάπολι είναι πρωταθλήτρια της Serie A. Οι άνθρωποι της Νάπολης το άνοιξαν το 1987 & το 1990 μετά την κατάκτηση του Scudetto και ήταν κλειστό από το 1990.
Ειπώθηκε ότι θα ανοίξουν αυτό το παράθυρο μόνο αν κερδίσουν το Scudetto. Αλλά μια εξαίρεση σε αυτό συνέβη το 2022 μετά την κατάκτηση της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ. Λόγω της τόσης αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τους Αργεντινούς, άνοιξαν το παράθυρο και πανηγύρισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής.
Προσωπικά με αυτά που γνωρίζω και έχω δει τόσες ημέρες θεωρώ πως ο Μαραντόνα και ο κόσμος της Νάπολης είναι φωτεινά παραδείγματα για το πόση αγάπη μπορεί να φέρει το ποδόσφαιρο στους ανθρώπους. Το να πανηγυρίζουν την κατάκτηση της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο μιας χωράς ξένης προς τους Ιταλούς αλλά δεύτερη πατρίδα για τους Ναπολιτάνους μας δείχνει σε όλους πως αυτή είναι η αγνή αγάπη και το πάθος τους για τον ‘’Θεό’’ του ποδοσφαίρου.
Την περασμένη Τετάρτη, το παράθυρο άνοιξε ξανά. Η Νάπολι είναι πρωταθλήτρια του Calcio μετά από 33 χρόνια.
un giorno all’improvviso