Του Γιώργου Αποστολογιωργάκη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Το Arte Povera ή όπως μεταφράζεται ο λατινικός τίτλος «Τέχνη για φτωχούς» είναι το μεγαλύτερο εγχείρημα που έχει γίνει ποτέ στην Rap/Hip Hop ελληνική σκηνή. Ο ιθύνων νους πίσω από αυτό το πρωτοποριακό project είναι ο παραγωγός Beats Pliz ή αλλιώς Φώτης Γεωργιάδης.
Τι είναι όμως το Arte povera και πως ξεκίνησε;
Το Arte povera είναι ένα μουσικό ταξίδι, είναι το πάντρεμα της ορχηστρικής μουσικής με την Hip Hop κουλτούρα. Ο ίδιος συνέθεσε την ορχηστρική μουσική που χρησιμοποιείται εντός του άλμπουμ.
Έπειτα ταξίδεψε σε Πράγα, Σόφια και Βουδαπέστη όπου ηχογράφησε 40 βιολιά, 40 άτομα χορωδία και 20 πνευστά στην συνέχεια τα ένωσε με τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην ραπ μουσική και έτσι δημιούργησε τις παραγωγές που ακούγονται στο άλμπουμ.
Έχοντας υπόψη όμως ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι κάτι μοναδικό αποφάσισε να το βιντεοσκοπήσει ώστε να το έχει για προσωπική χρήση. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η ιδέα για το ντοκιμαντέρ γύρω από όλο το project, καθώς του φάνηκε καταπληκτική ιδέα αυτό να μπορεί να προβληθεί στα σινεμά, έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να καταλάβει καλύτερα την όλη διαδικασία.
Η σπίθα για αυτήν την ιδέα όμως προήλθε όταν ο Beats Pliz ήταν ακόμα φοιτητής ηχοληψίας και μουσικής παραγωγής. Όταν λοιπόν η καθηγήτρια πού δίδασκε μουσική θεωρεία 1 και 2 είπε στο αμφιθέατρο ότι η ηλεκτρονική μουσική δεν είναι μουσική, τότε ο ίδιος όντας παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής βάλθηκε να αποδείξει ότι έχει λάθος. Έτσι δημιούργησε την πρώτη του σύνθεση χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά μέσα. Κάπως έτσι σκέφτηκε πως κάποτε αυτό θα πρέπει να το πάει ένα βήμα παρακάτω και να το συνδυάσει και με την ραπ μουσική.
Το Τρέιλερ του ντοκιμαντέρ : https://www.youtube.com/watch?v=jnvQZBV21Zw
Αυτό το ήδη δύσκολο και συγχρόνως καινοτόμο για ελληνικά επίπεδα εγχείρημα, ήρθαν να πλαισιώσουν εννέα από τους κορυφαίους Hip Hop καλλιτέχνες αυτής της χώρας σε αντίθεση με το συνηθισμένο καλούπι του ένας ράπερ απαρτίζει ολόκληρο τον δίσκο. Ο δίσκος περιέχει 12 κομμάτια που 3 εξ αυτών είναι αποκλειστικά μουσική. Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν είναι οι(Με σειρά που εμφανίζονται εντός του δίσκου)Εθισμός, Μικρός Κλέφτης, Dani Gambino, Bloody Hawk, Sadam, Vlospa, Hawk, Wang, Lex.
Ο υπέρ σύνδεσμος για το playlist στο spotify:
https://open.spotify.com/album/0LS8KkdKzhYrVX4jdmGNLU?si=Y2CxC8xaREalkCaaLlR7bA
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Beats Pliz επιλέχθηκαν αυτοί οι εννέα καλλιτέχνες καθώς σαν όραμα είχε να δημιουργήσει έναν δίσκο που θα ήθελε πρώτα από όλα ο ίδιος να ακούσει. Έτσι ζήτησε από τον καθένα τους να γράψουν ένα κομμάτι ασχέτως του δίσκου, να μην τους περιορίσει το πλαίσιο του άλμπουμ. Να μιλήσουν για ότι τους απασχολεί και συγχρόνως να τους σκιαγραφεί και ως καλλιτέχνες στο πέρας της καριέρας τους. Προσωπικά αγαπημένος στίχος αλλά και συγχρόνως μια γρήγορη αποτύπωση ολόκληρου του δίσκου και τις ιδέας γύρω από αυτό το project.
«Ορχήστρες παίζουν για εμάς τα κωλόπαιδα της γειτονιάς»
Είναι από το κομμάτι του εθισμού και δεύτερο κατά σειρά στο άλμπουμ (Πρώτο Ραπ κομμάτι) και δείχνει ακριβώς το πως αντιλαμβάνεται ο κόσμος τα άτομα που κάνουν την τέχνη του δρόμου με μεγάλη δόση ειρωνείας, καθώς είναι κάτι αντιφατικό μια ορχήστρα που είναι ταυτισμένη με κάτι πολύ επίσημο και μεγαλειώδης, να λειτουργεί στην προκειμένη περίπτωση ως κάτι που πλαισιώνει την “κατώτερη” στα μάτια πολλών τέχνη του δρόμου.
Εντός του ντοκιμαντέρ φαίνεται από το μηδέν (πρώτες επαφές με τους καλλιτέχνες ) ως και την τελευταία στιγμή πως το οραματίζεται ο ίδιος ο Beats Pliz τον δίσκο και το πόσο απαιτητικό ήταν να ολοκληρωθεί. Καθώς η βιντεοσκόπηση ξεκινάει και δείχνει την περιοδεία που κάνει στις πόλεις που αναφέραμε νωρίτερα και φαίνεται πως το ντοκιμαντέρ δεν προοριζόταν για να βγει στο κοινό. Καθώς στην αρχή για παράδειγμα ο ήχος του ντοκιμαντέρ είναι αυτός που βγαίνει από τα ηχεία του στούντιο και η κάμερα τον καταγράφει με αποτέλεσμα να μην έχει την ίδια ποιότητα με αυτήν που ακολουθεί στο υπόλοιπο ντοκιμαντέρ. Αργότερα που γίνεται συνειδητή η απόφαση να καταγραφούν όλα ώστε να βγει σε μορφή ντοκιμαντέρ βελτιώνεται τόσο ο ήχος όσο και η σκηνοθεσία.
Η διανομή στους κινηματογράφους έγινε μέσω της Village αλλά η παραγωγή ήταν εξ ολοκλήρου του ίδιου του Φώτη με χρήματα που μάζευε χρόνια, καθώς και δεν ήθελε κάποιον παραγωγό να του αλλοιώσει την εικόνα που είχε οραματιστεί αλλά όπως όλοι μπορούμε να φανταστούμε δύσκολα θα υπήρχε κάποιος να επενδύσει λεφτά σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Καθώς και το θέμα του δεν θεωρείται εμπορικό και συγχρόνως δεν έχει ξαναγίνει κιόλας εγχώρια και σε αυτήν την μορφή οπότε θα μπορούσε και να εξελιχθεί σε μια μεγάλη εμπορική αποτυχία.
Η Πρεμιέρα στους κινηματογράφους έγινε στις 31 Μαρτίου του 2023 με παρουσία του ίδιου του Beats Pliz και στην συνέχεια ακολούθησαν οι ερωτήσεις του κοινού στον ίδιο ώστε να λυθούν οι απορίες που μπορεί να προέκυπταν κατά την θέαση. Αυτό συνέβη σε όλα τα μέρη της χώρας οπού προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ έτσι ώστε ο κόσμος να αντιληφθεί τι είναι το Arte Povera και να μπορέσει να το απολαύσει με τον τρόπο που το οραματίστηκε ο δημιουργός του. Στην συνέχεια ο δίσκος ανέβηκε στην πλατφόρμα του Spotify εκεί οπού μπορούσε ο καθένας να ακούσει ολοκληρωμένα τα κομμάτια, καθώς στο ντοκιμαντέρ ακούγονται μόνο κάποια αποσπάσματα.
Το άλμπουμ βρέθηκε για τρεις μέρες (21-23Απριλίου) στα κορυφαία 5 νέα άλμπουμ παγκοσμίως και μετρά ως σήμερα σχεδόν 27.000000 streams (ακροάσης) μόνο στο Spotify.
Ένα από τα δυσκολότερα στοιχήματα που είχε να επιτύχει, ήταν αυτή η εμπειρία να μεταφερθεί σε μια ζωντανή συναυλία. Μια συναυλία που να είχε όλους του καλλιτέχνες μαζί συγχρόνως την ορχήστρα που απαρτίζεται από 100 άτομα περίπου. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η εύρεση του χώρου που μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Καθώς η ακουστική της συναυλίας είναι πολύ ιδιαίτερη αφού συνδυάζει δυο διαφορετικούς κόσμους μουσικής. Για παράδειγμα ένα χώρος όπως αυτός του Ηρωδείου δεν μπορεί να υποστηρίξει τα υψηλά ντεσιμπέλ που δημιουργούνται από τις ραπ παραγωγές και αντίστοιχα ένας χώρος που στεγάζει ραπ συναυλίες δεν έχει τις προδιαγραφές για μια κλασσική ορχήστρα. Έτσι πραγματοποιήθηκαν μονάχα 2 συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, μια στην Αθήνα στο θέατρο Λυκαβηττού στις 14 Οκτωβρίου και μια στην Θεσσαλονίκη στο θέατρο Γης στις 4 Νοεμβρίου.
Οι συναυλίες είχαν την ιδιά αισθητική με αυτήν του ντοκιμαντέρ, η ορχήστρα είχε καλυμμένο το πρόσωπο της με μάσκες.Υπήρχε το πιάνο που χρησιμοποιήθηκε καθ’ όλη την διάρκεια και των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ.Πριν την έναρξη της κάθε συναυλίας πραγματοποιούταν μια προβολή του ντοκιμαντέρ για αυτούς που δεν κατάφεραν να την παρακολουθήσουν στους κινηματογράφους. Παρόλο την δυσκολία πραγματοποιήσεις δύο τέτοιον συναυλιών, στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία.Τα θέατρα γέμισαν ο κόσμος αποθέωσε τους συντελεστές και τους καλλιτέχνες.
Αυτό το εγχείρημα είναι κάτι παραπάνω από έναν απλό δίσκο για την ιστορία της ελληνικής μουσικής και όχι απλά του ελληνικού ραπ.Είναι η τέλεια αποτύπωση όλων τον παθογενειών που κουβαλάει και θρέφει η ελληνική κοινωνία, αυτή την δήθεν κοινωνία των στερεοτύπων που είναι η Ελλάδα του 2023 μέχρι τα καθημερινά προβλήματα που συναντάει κανείς κάθε μέρα και έχουμε κάνει το τραγικό λάθος να τα θεωρούμε φυσιολογικά.Βιασμοί,διεφθαρμένοι πολιτική,τρένα με προορισμό τον θάνατο,κρίση αξιών και πάνω από όλα ανικανότητα να ονειρευτούμε ένα καλύτερο αύριο…Ελπίζω με δουλειές όπως αυτές του Φώτη Γεωργιάδη να βρούμε την δύναμη ο καθένας ατομικά να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω κάθε μέρα. Γιατί μόνο έτσι θα εμπνεύσουμε και τους υπόλοιπους να σηκώσουν το κεφάλι και να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο.
Ιστορικό πλαίσιο του Arte Povera
Arte Povera είναι μεταμοντέρνο κίνημα που γεννήθηκε το 1960 στις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας και ποιο συγκεκριμένα στο Τορίνο.Ο όρος Arte Povera πιστώνεται στον Ιταλό κριτικό Germano Celant.Ξεκίνησε στην Ιταλία σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής. Ως ένδειξη διαμαρτυρίας και επιτιθέμενοι στις σάπιες αξίες της τότε εποχής δημιούργησαν τέχνη μέσα από αντικείμενα μηδενικής φαινομενικά αξίας.