Της Καλλιόπης Κρητικοπούλου, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Σήμερα δεν είναι μία μέρα σαν τις άλλες, σήμερα έπρεπε πάλι να καθίσω στο γραφείο μου και να στείλω δεκάδες βιογραφικά μήπως και βρω μία δουλειά που θα μου επιτρέπει να εργάζομαι και να σπουδάζω ταυτόχρονα. Μία δουλειά που δεν θα ρουφάει όλη την ενέργεια μου, αλλά θα αφήνει χρόνο να ανασάνω και όχι αυτή την ψυχολογική και σωματική κούραση που δεν θα επιτρέπει να έχω διάθεση για τα μαθήματα μου.
Ξέρω πως εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό που γράφω, είναι πολύ πιθανόν να έχεις έρθει αμέτρητες φορές σε αυτή την θέση. Φαντάζομαι πόσες φορές θα έχεις φοβηθεί να ξεκινήσεις κάτι νέο, πόσες φορές θα έχεις κλάψει κρυφά στο σπίτι σου για να μην σε δουν οι περαστικοί, πόσες φορές ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου μέσα στο άγχος που έχει βουτήξει στο μυαλό και στο σώμα σου προκαλώντας σου ανασφάλειες για την επαγγελματική σου πορεία.
Ξέρω με νιώθεις όπως σε νιώθω και εγώ, βλέπεις δεν γεννηθήκαμε σε οικογένειες που να μπορούν ή που να θέλουν να μας παρέχουν βασικές σπουδές και ευτυχώς δηλαδή, γιατί μετά το αποτέλεσμα της δικής μας δουλειάς θα έχει τεράστια, αξία καθώς θα ανήκει μονάχα σε εμάς. Ζούμε σε μία τόσο όμορφη χώρα, σε μία χώρα που πάντα πάλευε για την ελευθερία της. Τότε οι πρόγονοι μας κατάφεραν και ελευθέρωσαν την χώρα μας όμως οι σημερινοί Έλληνες μας χαντακώνουμε συνέχεια.
Οι εργοδότες μας; Απαίσιοι (όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι) τους ενδιαφέρει μόνο να είναι ικανοποιημένος ο πελάτης, χωρίς να ενδιαφέρονται αν είναι ικανοποιημένοι οι υπάλληλοι τους. Αν δηλώσουν τους εργαζόμενους και δεν τους αφήσουν αδήλωτους, τότε δηλώνουν τα νόμιμα, αλλά δίνουν πάντα λιγότερα χρήματα και προσθέτουν υπερωρίες με το έτσι θέλω, χωρίς να σκέφτονται ότι ο υπάλληλος τους έχει ανθρώπους που τον περιμένουν σπίτι του.
Θα μου πεις γιατί δεν αντιδράνε όμως και τα δέχονται; Να αντιδράσει ποιος; Η μητέρα που δεν ξέρει ξένες γλώσσες και αναγκάζεται να δουλεύει σε ένα μανάβικο για να ζήσει τα τρία παιδιά της; Η μητέρα που κάνει τρείς δουλειές επειδή δεν έχει άντρα για στήριξη; Ο νέος που χρειάζεται την δουλειά επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να ζήσει; Ο ηλικιωμένος που χρειάζεται τα ένσημα για να πάρει σύνταξη και πρέπει να φτάσει στα 67 του έτη; Ο άντρας που έχει όλα τα οικονομικά βάρη επάνω του επειδή η γυναίκα του πρέπει να μείνει στο σπίτι και να μεγαλώσει το μηνών παιδί τους;
Ποιος να αντιδράσει; Πρέπει να τρέχεις να τα προλάβεις όλα και να ξέρεις πως όπως και να σε δηλώνουν πάντα θα κάνεις περισσότερα. Είσαι πωλήτρια; Εξυπηρέτησε τους πελάτες με ευγένεια, δεν πάνε να σε στείλουν οι αγενείς πελάτες στον… αγύριστο; Εσύ θα το δεχτείς με χαμόγελο επειδή είσαι πωλήτρια. Τελειώνεις με τους πελάτες πάνω κάτω το τρέξιμο, ξεκινάς καθάρισμα μέχρι να έρθουν άλλοι πελάτες. Είσαι πωλήτρια και όχι καθαρίστρια; Δεν έχει σημασία κάνε το, ταυτόχρονα πλύνε και τα πιάτα, μην καθυστερείς όμως θα έρθουν πελάτες και θα τα αφήσεις στην μέση.
Ο εργοδότης; Θα έρθει πάντα την ώρα που όλα θα σου πηγαίνουν σκατά, θα σου “την πει” και θα έχεις ένα άγχος με νεύρα όλη την υπόλοιπη μέρα, γιατί αν ήταν άνθρωπος θα σου έλεγε το λάθος με σεβασμό. Νομίζουν ότι είμαστε ρομπότ. Μα παιδιά δεν είμαι ρομποτάκι, είμαι ένα ανθρωπάκι, ένα ανθρωπάκι το οποίο μπορεί να έχει αντοχές και πολλές προοπτικές αλλά δεν έχει το βασικότερο.
Λίγη ξεκούραση στο σώμα και στο μυαλό του. Άντε ας ξεκουραστούμε πάλι και ας ξεκινήσουμε αύριο την παράλογη πραγματικότητα…