Του Γιώργου Τσουντάνη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Ο Μπασάρ Αλ-Άσαντ γεννήθηκε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1965, στην πρωτεύουσα Δαμασκό, όντας μέλος της δυναστείας των Άσαντ που κυβερνούσε τη χώρα από το 1971 ξεκινώντας από τον πατέρα του Χαφέζ.
Ο Μπασάρ είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια από αυτά που του επιφύλασσε η μοίρα καθώς, σπούδασε ως γιατρός στο πανεπιστήμιο της Δαμασκού και έκανε μεταπτυχιακό ως οδοντίατρος στο Λονδίνο ενώ ο ίδιος σε μικρότερη ηλικία έκανε λόγο πως, δεν ήθελε να ασχοληθεί με το στρατό και τη διακυβέρνηση της χώρας στο μέλλον!
Όλα άλλαξαν όμως όταν, ο μεγαλύτερος αδελφός του που προοριζόταν για διάδοχος, ο Μπασέλ πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1994 και έγινε ο επόμενος διάδοχος. Τα επόμενα εξίμισι χρόνια, μέχρι το θάνατό του το 2000, ο πατέρας του Χαφέζ τον προετοίμαζε για την ανάληψη της εξουσίας. Στον στρατηγό Μπαχιάτ Σουλειμάν, αξιωματικό των Αμυντικών Σωμάτων της χώρας, ανατέθηκε η επίβλεψη των προετοιμασιών για μία ομαλή μετάβαση που χωρίστηκε σε τρία στάδια. Πρώτον, δημιουργήθηκε υποστήριξη για τον Μπασάρ στον στρατιωτικό μηχανισμό και την ασφάλεια. Δεύτερον, η εικόνα του Μπασάρ εδραιώθηκε στο κοινό. Και τέλος, ο Μπασάρ εξοικειώθηκε με τους μηχανισμούς διαχείρισης της χώρας.
Το 1998 ανέλαβε το Φάκελο του Λιβάνου της Συρίας και έγινε πρόεδρος της Συριακής Εταιρείας Υπολογιστών, βοηθώντας στην εισαγωγή του διαδικτύου στη Συρία, κάτι που βοήθησε την εικόνα του ως μεταρρυθμιστή και εκσυγχρονιστή. Στις 10 Ιουλίου του 2000, ο Μπασάρ κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 97%, όντας ο μόνος υποψήφιος και αναλαμβάνει εκτός από νέος πρόεδρος της χώρας και γενικός διοικητής των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων.
Τα πρώτα έντεκα χρόνια της διακυβέρνησής του ήταν σχετικά ήρεμα με το γεγονός που έκανε την μεγαλύτερη αίσθηση να είναι η «Άνοιξη της Δαμασκού». Το κίνημα αυτό, δημιουργήθηκε από μια ομάδα διανοουμένων (ποιητών, ζωγράφων, καθηγητών κ.α.) που είτε άνηκαν στο προεδρικό κόμμα είτε προέρχονταν από την αντιπολίτευση και συζητούσαν για πολιτικά και κοινωνικά θέματα του τόπου, προτού τις σταματήσει η κυβέρνηση Άσαντ. Επίσης, άλλο ένα σοβαρό θέμα που επηρέασε την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης Άσαντ ήταν και η Επανάσταση των Κέδρων που συνέβη στο Λίβανο μετά την ανατίναξη της αυτοκινητοπομπής του Λιβανέζου πρωθυπουργού, Ραφίκ Χαρίρι που είχε ως συνέπεια το θάνατό του και πίστευαν ότι η Συρία ήταν η κύρια υπαίτιος για το συμβάν. Ύστερα, ζητήθηκε από τη διεθνή κοινότητα, να απομακρυνθούν τα συριακά στρατεύματα από το Λίβανο και να αφοπλιστεί η Χεζμπολάχ πράγμα που, έγινε σταδιακά και χρειάστηκε έναν χρόνο για να ολοκληρωθεί.\
Το 2011 όμως, ήρθε η πρώτη εγχώρια κρίση που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Σύρος Πρόεδρος και αυτή δεν ήταν άλλη, από την «Αραβική Άνοιξη». Ο λαός της Συρίας που έβλεπε τόσες δεκαετίες τα δικαιώματά του να καταστρατηγούνται συνεχώς από το καθεστώς Άσαντ, ξεσηκώθηκε με μανία και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, την «έκρηξη» δεκάδων διαδηλώσεων ανά τη χώρα. Ο συριακός στρατός κατέπνιξε αυτές τις διαδηλώσεις με απίστευτη αναλγησία και βαρβαρότητα, προκαλώντας την αντίδραση του ΟΗΕ , των ΗΠΑ και της ΕΕ που κατέφυγαν στην επιβολή κυρώσεων και στο «πάγωμα» των περιουσιακών στοιχείων του Άσαντ στα εδάφη τους. Ο εμφύλιος μόλις είχε ξεκινήσει, με τα στοιχεία να κάνουν λόγο για το θάνατο 4.000 διαδηλωτών από τις 11 Μαρτίου μέχρι και το Δεκέμβριο του 2011 και την κατάσταση να ξεφεύγει από τον έλεγχο.
Στις εκλογές του 2014 και του 2021, εκλέχθηκε παμψηφεί με τα ποσοστά να κυμαίνονται από 92 έως 95% και χωρίς φυσικά, την ύπαρξη αντιπολίτευσης. Όμως, στις 27 Νοεμβρίου του 2024, ξεκίνησε μία επίθεση αστραπή από αντικυβερνητικούς αντάρτες, που δεν συνάντησε καμία αντίσταση από τις κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ και είχε ως αποτέλεσμα, την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ μετά από πάνω από μισό αιώνα και την φυγή του Σύρου προέδρου από τη χώρα με προορισμό τη Μόσχα. Η δυναστεία καταρρίφθηκε και πλέον, μια νέα εποχή ξεκινά στη Συρία.