Της Εύας Κζούνια, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
“Υπάρχουν παιδιά που σ ’απλώνουν το χέρι, και βλέπουν στα μάτια σου της τύχης τ ’αστέρι. Υπάρχουν παιδιά που ζητάνε ελπίδα και αν σε ρωτήσουν, μη πεις δεν την είδα. Υπάρχουν στον κόσμο, χιλιάδες άγγελοι, που η μοίρα τους διάλεξε, πόνο να φέρει. Για αυτά τα παιδία, μη κλείνετε τοίχους, γράψτε τραγούδια, δώστε τους ήχους. Αλλάξτε συνήθειες, δώστε ζωή. Ο κάθε άνθρωπος αν θέλει μπορεί.”
–Έρικα Τζαγκαράκη-
Κάθε χρόνο στις 15 Φλεβάρη, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Παιδικού Καρκίνου. Η συγκεκριμένη ημερομηνία πρέπει να είναι σημαντική για όλους μας, καθώς είναι αφιερωμένη σε όλους τους μικρούς ήρωες αυτού του κόσμου που μάχονται καθημερινά με τον καρκίνο.
Ετησίως, περίπου 250.000 παιδιά προσβάλλονται από διάφορες μορφές καρκίνου, κυρίως από λευχαιμία. Στην χώρα μας, ο αριθμός τον παιδιών που νοσούν ανέρχεται στα 300. Είναι παρόλα αυτά αξιόλογο να σημειωθεί, πως 8 στα 10 παιδία θεραπεύονται.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Παιδικού Καρκίνου, επικοινωνήσαμε με μια γυναίκα που πριν από περίπου 2,5 χρόνια βρέθηκε αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο της φόβο. Η μαμά του Γιάννη, όπως της αρέσει να την αποκαλούν, μοιράστηκε μαζί μας την εμπειρία της και μας ανέφερε όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε αυτό το δύσβατο μονοπάτι που αναγκάστηκε να διαβεί, όταν ο μικρότερος γιός της διαγνώστηκε με καρκίνο.
«Τις τρείς πρώτες μέρες που έμαθα ότι το παιδί μου είναι άρρωστο και θα μπει στην εντατική, δεν δεχόμουν αυτό που μου λέγανε οι γιατροί. Είχα πάρα πολύ θυμό μέσα μου, έλεγα πως κάτι δεν έχουν κάνει καλά, πως δεν μπορεί αυτό να συμβαίνει σε μας. Θυμάμαι εκείνες τις μέρες, ήρθε η διευθύντρια του νοσοκομείου και με βρήκε λέγοντας μου ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος που πρέπει να το αντιμετωπίσω, καθώς εγώ είχα πολύ άρνηση μέσα μου για το τι πρόκειται να συμβεί. Μου είπε επί λέξη “Εγώ έχω δει μία μαμά πού από τη μέρα που ήρθε εδώ, μου λέει θα πάρω το παιδί μου όρθιο και θα φύγω. Τώρα όμως, δεν βλέπω μία τέτοια μαμά, βλέπω έναν άνθρωπο να κλαίει.” αυτά ήταν τα λόγια που χρειάστηκα για να καταλάβω ότι από δω και πέρα πρέπει να είμαι δυνατή για να μπορώ να ανταπεξέλθω και να είμαι κοντά στο παιδί μου. Ήταν απλά αυτές οι τρείς πρώτες μέρες.
Η όλη κατάσταση ωρίμασε το παιδί μου πολύ γρήγορα, ο ίδιος του σε ένα πολύ γρήγορο διάστημα γύρισε και μου είπε “Μαμά, έχω έναν άλλον χαρακτήρα πλέον.” και μιλάμε για ένα παιδί που τότε ήταν μόλις 12 ετών. Εγώ ήμουν αυτή που έπαιρνα δύναμη από τον Γιάννη μου. Προσπαθούσα να βρω τρόπο να του πω πως θα πέσουν τα μαλλάκια του και όταν τελικά κατάφερα και του το είπα η απάντηση του ήταν “ Εντάξει βρε μαμά, μαλλιά είναι.” . Όταν του είπα πως θα χρειαστεί να κάτσουμε παραπάνω από όσο υπολογίζαμε στο νοσοκομείο, μου απάντησε “ Δεν πειράζει, θα γίνω καλά και θα φύγουμε”. Έλεγα στον εαυτό μου πως δεν έχω το δικαίωμα να παραπονιέμαι, το παιδί μου πονούσε, το παιδί μου έπαιρνε μορφίνη για να μην πονάει. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να παραπονιέμαι. »
Η μαμά του Γιάννη περιγράφει τον εαυτό της σαν έναν άνθρωπο αισιόδοξο, γεμάτο ελπίδα και όνειρα για το μέλλον. Προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες με χαμόγελο και θετική ενέργεια. Με αυτόν τον τρόπο έδινε δύναμη και στον εαυτό της, αλλά και στον γιό της.
« Μετά από ένα ολόκληρο μήνα που γυρίσαμε στο σπίτι μας ενώ ήμασταν στο νοσοκομείο, ο Γιάννης μου, γύρισε και μου είπε “Έχω την καλύτερη μανούλα” και όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο το λέει αυτό μου είπε “Οι άλλες μαμάδες κλαίνε, στεναχωριούνται, μελαγχολούν. Η δική μου μαμά χαμογελάει.”
Ήμουν πάρα πολύ χαμογελαστή και όλη μέρα έτρεχα να φροντίσω τα παιδιά μου, να είναι όλα εντάξει. Για έναν ολόκληρο χρόνο δεν με θυμάμαι να περπατάω, με θυμάμαι να τρέχω. Ήξερα όμως ότι το παιδί μου αυτό θέλει από μένα.
Μάλιστα, ήμουν τόσο χαμογελαστή και ευδιάθετη που φέρανε γιατρό να με δει όσο καιρό ήμασταν στην εντατική, γιατί θεωρούσαν ότι η τόση θετική ενέργεια που έχω δεν είναι φυσιολογική. Βέβαια αποδείχθηκε πως ήμουν πολύ καλά και πως ο κάθε γονιός θα έπρεπε να αντιμετωπίζει έτσι την συγκεκριμένη κατάσταση. »
Η ίδια της, αναφέρει πως κάτι το οποίο την βοήθησε πολύ ήταν να δημοσιεύει στο Facebook post με θετικά μηνύματα και σκέψεις, δίνοντας και παίρνοντας κουράγιο σε όσους παλεύουν εκεί έξω.
«Μου έκανε καλό να δημοσιεύω στο Facebook ευχάριστα μηνύματα και να δίνω κουράγιο. Με βοήθησε να μείνω όρθια. Βρέθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι να με βοηθήσουν, οι οποίοι δεν με γνώριζαν προσωπικά. Δέχτηκα πολλά μηνύματα από πολλούς γονείς, οι οποίοι περνούσαν διαφορά με τα παιδιά τους και μου έλεγαν ότι τους δίνω δύναμη από αυτά που γράφω. Εκεί κατάλαβα πως αυτό έπρεπε να κάνω, να γράφω. Δέχτηκα πάρα πολύ αγάπη, αυτό είναι κάτι που λέω συνέχεια. Είμαι όλη αγάπη από ανθρώπους που δεν γνώριζα, ανθρώπους που δεν είχα δει ποτέ, ανθρώπους που με μάθανε ως η μαμά του Γιάννη.
Η ιστορία αυτή με ώθησε να θέλω να ασχοληθώ πολύ με αυτό. Θέλω να φτιάξω μία ομάδα σαν τη “Φλόγα”. Να με βοηθήσει ο κόσμος να μαζέψουμε αίμα που θα είναι καθαρά για τα παιδιά, θέλω να κάνω πράγματα γιατί πήρα πολλή αγάπη και θέλω να τη δώσω πίσω. »
Μιλώντας σχετικά με την παιδοαιματολογική κλινική ΠΑ.Γ.Ν.Ηρακλείου, η μαμά του Γιάννη παρέθεσε τόσο όμορφες λέξεις για να περιγράψει το προσωπικό που τόσο της στάθηκε και πόσο κοντά ήταν με το παιδί της αλλά και με όλα τα παιδάκια της κλινικής. Η χροιά της φωνής της ξεχείλιζε με συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις.
«Η κλινική που έχουμε που δυστυχώς είναι η μοναδική, έχει μέσα απίστευτους ανθρώπους που πλέον θεωρώ οικογένειά μου. Είναι 12 εξαίρετοι γιατροί και μια καθηγήτρια η οποία είναι κορυφή. Όλοι όσοι εργάζονται εκεί , γίνονται μία αγκαλιά, γίνονται μία οικογένεια. Κάνουνε ένα λειτούργημά το οποίο το αγαπάνε. Είναι πρώτα άνθρωποι και μετά γιατροί. Βρισκόταν πάντα δίπλα μου όποτε τους χρειαζόμουν και εγώ και οι άλλοι γονείς. Κοντά τους δεν φοβήθηκα ποτέ. Τους θεωρούσα τόσο δικούς μου ανθρώπους που όταν έπρεπε να φύγω από την κλινική έκλαιγα. Έκλαιγα τόσο που έφευγα, που ποτέ δεν βρήκα τις λέξεις να τους ευχαριστήσω.
Όσο καιρό νοσηλευόμασταν, είχα πάρει στο δωμάτιο μας μια μηχανή γαλλικού καφέ και έφτιαχνα φρέσκο καφέ για το προσωπικό κάθε πρωί. Μάλιστα, μας είχαν ονομάσει “Το δωμάτιο του φουντουκιού” καθώς η μυρωδιά έφτανε σε όλον τον όροφο. Όταν φύγαμε και μετά, με πιάνανε και μου λέγανε ότι το δωμάτιο έχει ακόμα τη μυρωδιά μου και ότι τους λείπω πολύ. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για αυτούς τους ανθρώπους.
Τα πρώτα Χριστούγεννα που ήμασταν στην κλινική, ήρθαν πολλοί άνθρωποι με δώρα και γλυκά για τα παιδιά. Μίλησα με πάρα πολλούς από αυτούς και ήταν πολλοί που δεν είχαν ποτέ τους επαφή με τον παιδικό καρκίνο. Είναι τρομερό που απλά ήθελαν να φέρουν ένα δώρο και ένα γλυκό για τα παιδιά, κάτι που εγώ δεν έκανα ως τότε και είναι λυπηρό. Μετανιώνω για αυτό. Μακάρι να μπορούσαμε όλοι και όχι μόνο τις γιορτές, να πάρουμε ένα δώρο και να το πάμε σε αυτά τα παιδιά. Με βάση κάποιες δράσεις που έχω σκοπό να πραγματοποιήσω, είναι κάποια δώρα τα οποία σκεφτόμουν αρχικά να τα πάω εγώ στα παιδιά, αλλά μετά θεώρησα ότι θα τους έδινε πολύ δύναμη να το πάει ο ίδιος ο Γιάννης.»
Αναφερόμενη στις 15 Φλεβάρη, η μαμά του Γιάννη προσπάθησε με τον δικό της τρόπο να ενημερώσει όλο τον κόσμο για το πόσο σημαντική είναι και πόσο πρέπει ο κάθε ένας από μας να βοηθά στον αγώνα που δίνουν παιδιά και γονείς ανά τον κόσμο.
«Όλοι πρέπει να ενημερωθούν για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Παιδικού Καρκίνου γιατί και εγώ πριν το αντιμετωπίσω, δεν ήξερα την πληθώρα των παιδιών που μπαίνουν στα νοσοκομεία καθημερινά. Είναι τρομακτικό το νούμερο. Μάλιστα στα Χανιά, υπάρχει μόνο μία κλινική και έλεγα ότι δεν μπορεί κάθε μέρα να παίρνει τόσα παιδιά μέσα. Μιλάμε για μια κλινική με μόνο οκτώ δωμάτια τα οποία είναι δίκλινα και δεν είναι καν σχεδιασμένα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Πρέπει να ενδιαφερθεί όλη η Κρήτη αυτή η κλινική να γίνει κορυφαία. Είναι κάτι που μας αφορά όλους. Μπορεί αυτή τη φορά να ήταν το δικό μου παιδί, αλλά αύριο μπορεί να είναι το παιδί του γείτονα, μπορεί να είναι το παιδί οποιουδήποτε.
Για μένα η 15 Φλεβάρη ήταν μία μέρα που έτρεμα. Δεν ήθελα να διαβάζω, ούτε να βλέπω τίποτα που να έχει να κάνει με τον παιδικό καρκίνο. Μετά από όσα έχω ζήσει κατάλαβα ότι είναι κάτι που δεν πρέπει να φοβόμαστε, είναι κάτι το οποίο πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Όσο περνάνε τα χρόνια ο αριθμός των παιδιών που νοσούν πολλαπλασιάζεται. Θέλω να βοηθήσω όλα αυτά τα παιδιά. »
Τελειώνοντας την κουβέντα μας, μας έδωσε ένα αισιόδοξο μήνυμα που αξίζει να διαβαστεί από όλους μας.
« Να χαμογελάτε. Δεν είναι εύκολο, αλλά όταν βλέπουμε κάτι θετικά και κατανοούμε ότι αυτό συμβαίνει για κάποιο λόγο ο οποίος πιστεύω είναι για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι ή για να μάθουμε κάτι τότε όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Να λέμε ότι θα τα καταφέρουμε με την δύναμη του Θεού. Είναι κάτι το οποίο με συνοδεύει πάντα και δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην είπα “Με τη δύναμη του Θεού, όλα θα γίνουν.” Σε όσους το αντιμετωπίζουν εκεί έξω, το μόνο που θέλω να πω είναι δύναμη, να κρατάτε γερά, να έχετε ανθρώπους γύρω σας που πραγματικά ενδιαφέρονται για σας.
Να λαμβάνετε όλη την αγάπη που σας δίνεται και πάνω από όλα δύναμη. Με το να βλέπουμε τα πράγματα θετικά το διώχνουμε το κακό, το ξορκίζουμε. »
Είναι πραγματικά τρομερό το πόσα ένας γονιός μπορεί να κάνει για το παιδί του. Να βρει το σθένος να αντιμετωπίσει τους μεγαλύτερους του φόβους και να σταθεί βράχος στις δυσκολίες που μπαίνουν εμπόδια στον δρόμο του. Είναι τρομερό να παραμένεις θετικός ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σου και όμως δεν είναι ακατόρθωτο.
Ο Γιάννης και η μητέρα του διαχειρίστηκαν την κατάσταση με τέτοιο τρόπο που έκανε αυτό το ταξίδι όσο το δυνατόν ανώδυνο γινόταν. Κράτησαν τα θετικά, γνώρισαν ανθρώπους, έγιναν καλύτεροι άνθρωποι και βρίσκονται πλέον στο σημείο που έχουν ξεπεράσει τον καρκίνο και ο μικρός μας ήρωας είναι απόλυτα υγιής.
Αν μπορεί ο Γιάννης, μπορείς και εσύ.
“Γιατί καμία καρδιά που ελπίζει δεν μπορεί να χάσει το χαμόγελο. Γιατί αυτός που αγαπά την ζωή βρίσκει πάντα έναν λόγο να χαμογελάει.”
-Η μαμά του Γιάννη.