Της Ελένης Καλαφατάκη, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Εν έτη 2022, με τις συνθήκες ζωής να αλλάζουν, η τεχνολογία έχει κυριαρχήσει, οι νέες γενιές έχουν πλήρη ενημέρωση για τα πάντα που συμβαίνουν ανά πάσα ώρα και στιγμή στο κόσμο, οπότε θεωρούμε πως ο σχολικός εκφοβισμός ή κοινώς σε όλους μας «bullying» , έχει μειωθεί. Κι όμως, η καταστάσεις δεν αλλάζουν τόσο εύκολα…
Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όλο και πληθαίνουν τα φαινόμενα σχολικής βίας και εκφοβισμού, σύμφωνα με μελέτες. Τα φαινόμενα βίαιων συμπεριφορών μέσα στο χώρο του σχολείου, κυρίως στην Ελλάδα, ο αριθμός ανηλίκων που εμπλέκονται σε συμμορίες, με ξυλοδαρμούς αδύναμων ή άλλης καταγωγής μαθητών, ο εκφοβισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, ακόμα και ο χουλιγκανισμός αποτελούν περιπτώσεις με εκδηλώσεις βίας στο σχολικό χώρο. Η οικογένεια, όσο και το ίδιο το σχολείο, ως θεσμοί κοινωνικοποίησης, συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στο χαρακτήρα του παιδιού.
Μια υπόθεση εκφοβισμού που είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα ήταν η δολοφονία του 11χρονου Άλεξ Μεσχισβίλι όπου εξαφανίστηκε την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2006, από την περιοχή της Βέροιας.
Σαράντα μέρες αφότου εξαφανίστηκε, η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη με την έρευνα της στη Βέροια και με βάση τις μαρτυρίες, ανακάλυψε από τον διάλογο τον πέντε μαθητών με ηλικίες 11-13 ετών, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει μια συμμορία όπου τρομοκρατούσαν παιδιά με λιγότερη «δύναμη» από τους ίδιους, εμπλέκονταν σύμφωνα με την μαρτυρία του ενός από αυτούς, σε κλοπές και διάφορα άλλα. Την εν λόγω ομάδα αποτελούσαν δύο Ελληνόπουλα αδέλφια, ένας Αλβανός, ένας Βορειοηπειρώτης και ένας Ρουμάνος.
Αργότερα, τα πέντε παιδιά ομολόγησαν τον θανάσιμο τραυματισμό του μικρού Άλεξ, του οποίου η σορός ακόμα και σήμερα αγνοείται. Οι εμπλεκόμενοι, πέρα από τους ανήλικους μαθητές φέρεται να εμπλέκονται και ενήλικες συγγενείς όπου όλοι αρνούνται να αποκαλύψουν που βρίσκεται η σορός του μαθητή.
Η συγκεκριμένη υπόθεση, δυστυχώς υπήρξε ένα βίαιο περιστατικό εκφοβισμού με άσχημο τέλος. Όμως, μπορεί να αποτελέσει και παράδειγμα για τα παιδιά τα οποία βιώνουν περιστατικά βίας που νιώθουν αδύναμοι και ότι δεν μπορούν να μιλήσουν.
Άλλη μία υπόθεση η οποία είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα και ειδικότερα την Κρήτη. Η υπόθεση, λοιπόν, του Βαγγέλη Γιακουμάκη, φοιτητή της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, ο οποίος βρέθηκε νεκρός έναν μήνα μετά την εξαφάνισή του, όπου έφυγε από το δωμάτιο του στις 6 Φεβρουαρίου 2015 και δεν ξανά γύρισε ποτέ.
Λίγες μέρες μετά, στις 15 Μαρτίου 2015, βρέθηκε νεκρός 800 μέτρα μακριά από την Σχολή Γαλακτοκομικής Ιωαννίνων και έφερε τραύματα από μαχαίρι. Οι έρευνες, αποκάλυψαν πως ο άτυχος Βαγγέλης δεχόταν επανειλημμένα bullying από συμφοιτητές του.
Οι λεπτομέρειες όμως της υπόθεσης ήταν και οι πιο βασανιστικές στιγμές του άτυχου φοιτητή, ένας μάρτυρας, συμφοιτητής του Βαγγέλη κατέθεσε πως: «είχε πέσει συχνά θύμα εκφοβισμού και βίαιης συμπεριφοράς , εξευτελιστικής και απαράδεκτης, του έκλειναν το ζεστό νερό όταν έκανε μπάνιο, τον είχαν κλείσει μέσα σε ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να “τραγουδήσει” όπως τα μηχανήματα, τον ξύρισαν παρά τη θέλησή του και τον έδεναν σε καρέκλες».
Η δίκη του, η οποία πραγματοποιήθηκε 7 χρόνια μετά, τον Ιούλιο του 2021, οι πέντε από τους κατηγορουμένους οι οποίοι ήταν πλέον ενήλικες κρίθηκαν ένοχοι πρωτοδίκως, ενώ για τους τρεις που ήταν ανήλικοι το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι τέλεσαν τις πράξεις για τις οποίες κατηγορούνταν.
Ο Βαγγέλης, όπως και ο Άλεξ και τόσα ακόμα παιδιά, ζουν καθημερινά ανάμεσά μας μία βασανιστική καθημερινότητα που αγωνιούν μέρα με τη μέρα τι θα απογίνει. Ας ελπίσουμε και ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε, αν ξέρουμε κάτι ας μιλήσουμε.
Η σιωπή δεν είναι λύση, μιλήστε, αντισταθείτε, μπορείτε!
Να μην ξανά υπάρξει άλλος Άλεξ!
Να μην ξανά υπάρξει άλλος Βαγγέλης!