Της Χριστίνας Μαστρογιαννάκη, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με απόφαση της το 1949, ανακήρυξε την 2α Δεκεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την εξάλειψη της Δουλείας. Ωστόσο το ποσοστό εκμετάλλευσης των ανθρώπων φαίνεται πως αντί να μειώνεται αυξάνεται ραγδαία σε ολόκληρη την υφήλιο.
Σύμφωνα με μη κυβερνητικές οργανώσεις περισσότεροι από 40 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς δουλείας. Μεγαλύτερες μορφές της αποτελούν η παιδική εργασία, το εμπόριο λευκής σαρκός και η διακίνηση των λαθρομεταναστών και κάθε φύσεως καταναγκαστική εργασία.
Εκατοντάδες είναι οι αγώνες που καταγράφονται με στόχο την απελευθέρωση από την μάστιγα της δουλείας, χωρίς όμως ωστόσο οι λίστες των θυμάτων εκμετάλλευσης να μικραίνουν.
Ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών απευθύνει θερμή παράκληση προς τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αναλάβουν δράση, ώστε να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της καταναγκαστικής εργασίας.
Τα τελευταία χρόνια, οι δουλέμποροι έχουν κερδίσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, αφού στράφηκαν στην παιδική εργασία, στο εμπόριο λευκής σαρκός και στη διακίνηση προσφυγών και μεταναστών. Σημειώνεται, πως περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα εμπορίας για εργασία ή σεξουαλική εκμετάλλευση.
Σύμφωνα με το άρθρο 4 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο ορίζει: «Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Απαγορεύεται η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή τους».
Η δουλεία λειτουργεί εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής ασφάλειας των ατόμων. Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι που οδηγούν στην καταναγκαστική εργασία είναι η οικονομική δυσπραγία και η έλλειψη εκπαίδευσης που αναγκάζουν τους ανθρώπους στη σύγχρονη δουλεία.
Τα θύματα της σύγχρονης σκλαβιάς «εργάζονται» κάτω από κακές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης προκειμένου να κατορθώσουν να διασφαλίσουν ένα πενιχρό εισόδημα για την επιβίωση τους.
Την δουλεία την συναντάμε συνήθως σε υποανάπτυκτες χώρες ( Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική) όπου η οικονομική ανάπτυξη χαρακτηρίζεται από χαμηλό εθνικό εισόδημα ενώ οι κάτοικοι ζουν στα άκρα της φτώχειας. Όπως επίσης και σε χώρες που έχουν υιοθετήσει το μοντέλο του ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Μοναδικός στόχος αποτελεί η εξάλειψη του φαινομένου με όλα τα δυνατά μέσα. Η συλλογική προσπάθεια των κρατών μπορεί να συμβάλει στην σταδιακή μείωση -και αργότερα στην ολοκληρωτική εξάλειψη- των θυμάτων της εργασιακής εκμετάλλευσης.