Της Εύας Κζούνια, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
«Μια φορά κι έναν καιρό… με φώναζαν με το όνομά μου. Μπορούσα να συστηθώ χωρίς συστολή, να δείξω την ταυτότητά μου όπου θέλω και με ανέφεραν με τις σωστές αντωνυμίες και έμφυλες λέξεις».
Το Σάββατο 10 Ιουνίου, οι δρόμοι της Αθήνας πλημμύρισαν με χρώμα. Πλήθος κόσμου βγήκε στους δρόμους φορώντας τα πιο ζωντανά χρώματα, κρατώντας πολύχρωμες σημαίες και πανό, για να γιορτάσει το φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας.
Πέρα από τον εορτασμό της διαφορετικότητας αλλά και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, κάθε χρόνο εορτάζεται και η επέτειος μιας πραγματικής επανάστασης «Το Κίνημα για την LGBTQ+ Απελευθέρωση». Η προσπάθεια να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα, να αγαπάμε τους εαυτούς μας ως έχουν αλλά και να δώσουμε τα σωστά πρότυπα στις γενιές που ακολουθούν φαίνεται να είναι πιο επιτυχής από ποτέ.
Παρουσιαστής της βραδιάς ήταν ο Γιώργος Καπουτζίδης, και στην συναυλία που ακολούθησε ερμήνευσαν γνωστά ονόματα καλλιτεχνών όπως η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Σπύρος Γραμμένος και η Μπέσσυ Αργυράκη.
«Νομίζω τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας είναι αιτήματα όλων των ανθρώπων. Στην ουσία το αίτημα δεν είναι να περάσει ένα νομοσχέδιο για τον πολιτικό γάμο ή την τεκνοθεσία ή όλες αυτές οι διορθωτικές κινήσεις που σωστά έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, όπως για την αιμοδοσία, για τις θεραπείες μεταστροφής και τα υπόλοιπα σημαντικά. Το βασικότερο είναι να μπορούμε να είμαστε οι εαυτοί μας, οι δημιουργικοί και οι ευτυχισμένοι» δήλωσε ο Γιώργος Καπουτζίδης μιλώντας στην εκπομπή «Καλύτερα δεν γίνεται» στον Alpha.
«Μια φορά κι έναν καιρό… με φώναζαν με το όνομά μου. Μπορούσα να συστηθώ χωρίς συστολή, να δείξω την ταυτότητά μου όπου θέλω και με ανέφεραν με τις σωστές αντωνυμίες και έμφυλες λέξεις.
Μια φορά κι έναν καιρό… μπορούσε ν’ αναγνωριστεί η σχέση μου. Η επιλογή ήταν μόνο δική μου και δεν αφορούσε την ταυτότητα φύλου μου, το φύλο μου ή την έκφρασή του. Γιατί μπορούσα να έχω παιδιά, γάμο και οικογένεια όπως την φανταζόμουν εγώ και όχι όπως την όρισαν άλλοι.
Μια φορά κι έναν καιρό… ήμουν εγώ. Μπορούσα και υπήρχα όπως ακριβώς ήθελα, οι γιατροί δεν επενέβησαν χωρίς την άδειά μου στο σώμα μου, δεν κρύφτηκα ποτέ στο βάθος μιας ντουλάπας και ούτε είχε σχέση η σωματικότητά μου, το φύλο μου ή τα άτομα που αγαπούσα με την αξία μου.
Μια φορά κι έναν καιρό… επέζησα. Δεν με ανάγκασαν να φύγω από έναν κόσμο που ποτέ δεν έκανε χώρο για μένα. Φορούσα ό,τι ήθελα, πήγαινα όπου ήθελα και γύρναγα ό,τι ώρα ήθελα. Οι δείκτες δολοφονίας, αυτοκτονίας και εκφοβισμού δεν ήταν μεγαλύτεροι για άτομα σαν εμένα.
Μια φορά κι έναν καιρό… δε φοβόμουν. Δε φοβόμουν να υπάρξω, να χαρώ, να ζήσω. Δεν φοβόμουν να είμαι εγώ.»
Όπως πάντα, το συγκεκριμένο παραμύθι διαβάζεται μέσα σε κλειστές ντουλάπες, γράφεται σε κρυμμένα ημερολόγια και εκμυστηρεύεται στο πουθενά… μέχρι τώρα. Γιατί τώρα… Τέλος τα παραμύθια.
Στις 10 Ιουνίου θα βγούμε στον δρόμο όπως κάθε χρονιά, για να γιορτάσουμε, να θυμηθούμε και να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας οφείλεται:
Για να έχουμε τις οικογένειές μας στο φως,
για να αγαπάμε ελεύθερα, χωρίς ντροπή,
για να μας ανήκουν τα σώματά μας,
για να αποφασίζουμε εμείς για εμάς,
για να μην δολοφονούμαστε στους δρόμους,
για να μη φοβόμαστε για τη ζωή μας,
για να μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας…
«Μια φορά κι έναν καιρό… διεκδίκησα και πέτυχα».