«Η ζωή, ο θάνατος και αναμεσίς η Τέχνη» – Νίκος Εγγονόπουλος, ποιητής.
Της Εύας Κζούνια, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Μιλώντας κάνεις για τέχνη είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει όλα τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει στον άνθρωπο. Η τέχνη σε κάθε μορφή της λειτουργεί ως τρόπος έκφρασης. Βοηθάει τους ανθρώπους να είναι δημιουργικοί και να αναπτύσσουν δεξιότητες. Είναι απαραίτητη για την σωστή διατήρηση της καλής ψυχικής μας υγείας, μας βοηθά να απαλλαγούμε από το άγχος και να ανταπεξέλθουμε στους απαιτητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας.
Λόγω αυτής της χαρισματικής της πολυπλοκότητας είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε έναν ορισμό που να μπορεί να την περιγράφει απόλυτα. Για αυτόν τον λόγο, θα χρησιμοποιήσω το απόφθεγμα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και ποιητή Francois Mauriac.
«Ο άνθρωπος που δουλεύει με τα χέρια είναι εργάτης, με τα χέρια και το μυαλό, τεχνίτης, με τα χέρια, το μυαλό και την καρδιά, καλλιτέχνης».
Ένα μεγάλο πλήγμα φαίνεται να δέχτηκε ο καλλιτεχνικός χώρος με την τροπολογία που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ,η οποία υποβιβάζει τα πτυχία δραματικών σχολών ισοδυναμώντας τα με απολυτήριο λυκείου.
Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών(ΣΕΗ) για να διεκδικήσει τα δικαιώματα των ηθοποιών, προχώρησε σε 48ωρη απεργία στις 1 και 2 Φεβρουαρίου. Ηθοποιοί, καλλιτέχνες ακόμα και δάσκαλοι υποκριτικής από όλη την χώρα ένωσαν τις δυνάμεις τους και διαμαρτυρήθηκαν για το ΠΔ85/2022 για το οποίο ζητάνε απόσυρση σε συνδυασμό με την τροπολογία που ψηφίστηκε λίγες μέρες πριν.
Η ανακοίνωσή της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος που είχε εκδοθεί, τόνιζε με νόημα: «Σήμερα Τρίτη 31/1 η κυβέρνηση έφερε την τροπολογία που είχε εξαγγείλει το Σάββατο ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης με δημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η τροπολογία αυτή όχι μόνο δεν θεραπεύει τα προβλήματα που δημιουργεί το ΠΔ 85/2022, αλλά καταργεί και τα εναπομείναντα δικαιώματα των καλλιτεχνών. Αναφέρει ότι οι κάθε είδους αμοιβές των καλλιτεχνών σε ΟΤΑ και ΝΠΙΔ καθορίζονται με κοινές υπουργικές αποφάσεις των υπουργών Οικονομικών, Πολιτισμού και Εσωτερικών και του κατά περίπτωση άλλου συναρμόδιου Υπουργού.
Αυτό σημαίνει ότι πλέον οι αμοιβές των καλλιτεχνών στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και στα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου δεν θα καθορίζονται από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, αλλά από την εκάστοτε κυβέρνηση. Πρόκειται για μία ευθεία επίθεση στα εργασιακά μας δικαιώματα, ενώ ανοίγει ταυτόχρονα την πόρτα ώστε να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο και σε άλλους τομείς».
Με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, είναι ευκαιρία να δούμε μερικά οφέλη του θεάτρου και του κινηματογράφου, κατανοώντας σε βάθος τον ρόλο τους και την σημαντικότητα αυτών στην ζωή μας.
Τι είναι Θέατρο;
Η λέξη θέατρο προέρχεται από το αρχαίο ρήμα θέωμαι που σημαίνει παρατηρώ και όχι βλέπω. Με την παρατήρηση, ο θεατής έχει την ικανότητα να ταυτίσει τον εαυτό του με τους ηθοποιούς. Διευρύνει τους συναισθηματικούς ορίζοντες του ατόμου, βοηθώντας το να κατανοήσει την δύσβατη καθημερινότητα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο θεατής καθαίρετε από το άγχος της καθημερινότητας.
Λειτουργεί ως βάλσαμο, αφού έχει την ιδιότητα να «ταξιδεύει» τον θεατή σε οποιοδήποτε μέρος, σε οποιαδήποτε κουλτούρα, σε οποιαδήποτε χρονολογία.
Έχει την ικανότητα να περιγράφει ιστορικά γεγονότα και καταστάσεις, να δίνει ζωή σε ένα σενάρια που γράφτηκαν χρόνια πριν, χρώμα και μουσική σε απλά κείμενα.
Το θέατρο είναι άθλημα ομαδικό. Χρειάζεται υπομονή και πειθαρχία να μπορέσεις να δημιουργήσεις μαζί με άλλους ανθρώπους προκειμένου να καταλήξετε σε ένα άρτιο αποτέλεσμα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που πλέον το θέατρο έχει μπει και στην εκπαίδευση, μαθαίνοντας στα παιδιά να αναλαμβάνουν αρμοδιότητες και να της τηρούν με πειθαρχία με τον πιο δημιουργικό τρόπο.
Βοηθά τους ανθρώπους να απελευθερωθούν, να ενεργοποιήσουν την φαντασία τους και τις ιδέες τους, να είναι άνετοι με το σώμα τους, να διαχειρίζονται πιο ορθά τα συναισθήματά τους.
Τι είναι Κινηματογράφος;
Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά συνθέτει την έβδομη τέχνη δίπλα στη γλυπτική, τη ζωγραφική, το χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Αποτελεί μέσω διασκέδασης και ψυχαγωγίας εδώ και πολλές δεκαετίες. Ειδικά στη χώρα μας, τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 το θερινό σινεμά, ήταν η νούμερο 1 επιλογή αναψυχής.
Σύμφωνα με τη νέα τάση της ψυχολογίας, το cinema-therapy ή αλλιώς κινηματογραφοθεραπεία, μπορεί να μας προσφέρει πολλά περισσότερα συμβάλλοντας σημαντικά στη βελτίωση της ψυχικής μας υγείας.
Συγκεκριμένα, οι κινηματογραφικές ταινίες λειτουργούν ως αντικαταθλιπτικό στην απαιτητική μας ρουτίνα. Έρευνες έχουν αποδείξει πως πηγαίνοντας σινεμά, είναι πιο εύκολο να μοιραστείς και να κατανοήσεις τα συναισθήματα σου. Η διαδικασία παρακολούθησης της ταινίας σε ένα χώρο με αγνώστους που μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα και έχουν τις ίδιες αντιδράσεις, βάζει τον άνθρωπο σε μια διεργασία αποδοχής και τον καθιστά αυτόματα μέλος μιας ομάδας.
Οι ειδικοί αναφέρουν πως αν παρακολουθήσουμε μια ταινία κωμικού περιεχομένου το άγχος και το στρες μειώνονται, ξεφεύγουμε από την ρουτίνα και η ποιότητα ζωής μας αυξάνεται.
Λειτουργεί ως μέσω αυτογνωσίας, καθώς παρατηρούμε σαν τρίτοι προβλήματα και επιλύσεις προβλημάτων τα οποία μπορεί και εμείς να αντιμετωπίζουμε. Αποδεδειγμένα, βρίσκουμε λύσεις για τα προβλήματα μας όταν βγαίνουμε έξω από αυτά. Ο κινηματογράφος μας φέρνει εικόνες και ζωντανεύει καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίζουμε δημιουργώντας ένα κλίμα αισιοδοξίας και αναγκαιότητας.
Ας ελπίσουμε λοιπόν, πως ο αγώνας των ηθοποιών θα αποδώσει, καθώς οι τέχνες είναι άκρως σημαντικές για την σωστή λειτουργία της καλής μας υγείας, για τον εμπλουτισμό του πολιτισμού μας αλλά και την ιστορία μας που είναι σημαντικό να κρατήσουν και να αναπτύσσουν τις θέσεις τους.