Της Χρυσής Βαρούχα, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Σήμερα 8 Μαρτίου, ημέρα της γυναίκας, δίνεται μια ωραία αφορμή να αναζητήσουμε ιστορίες γυναικών, οι οποίες μέσω του αγώνα τους άλλαξαν τον κόσμο και τις ζωές μας. Μια από αυτές τις γυναίκες είναι η Καλλιρρόη Παρρέν. Είναι αυτή που άνοιξε την πόρτα της δημοσιογραφίας στις γυναίκες και πάλεψε για τα δικαιωματά τους.
Η Καλλιρρόη Παρρέν, (το γένος Σιγανού) αν όχι η πρώτη, είναι μια από τις πρώτες φεμινίστριες που γνώρισε η Ελλάδα. Γεννήθηκε στα Πλατάνια Αμαρίου, στο Ρέθυμνο το 1861 και το 1867, η ίδια και η οικογένεια της μετακόμισαν στην Αθήνα. Εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα και η ίδια άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην σχολή της Σουρμελή εντυπωσιάζοντας καθημερινά τις δασκάλες της. Συνέχισε φοιτώντας για λίγα χρόνια στο Παρθεναγωγείο Καλογριών του Πειραιά και το 1878, η Καλλιρρόη Παρρέν αποφοίτησε με δίπλωμα δασκάλας από το Αρσάκειο.
Σχεδόν αμέσως, η Καλλιρρόη βρήκε δουλειά σαν διευθύντρια στο Παρθεναγωγείο της Ελληνικής κοινότητας της Οδησσού όπου και παρέμεινε για δύο χρόνια. Στην διάρκεια αυτή γνώρισε τον Ιωάννη Παρρέν, αγγλογαλλικής καταγωγής και ιδρυτή του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Ο γάμος που ακολούθησε δεν ήταν αποτέλεσμα προξενιού, όπως ήταν συνηθισμένο για την εποχή, αλλά αληθινού έρωτα. Η Καλλιρρόη είχε γνωριστεί στο Λουτράκι σε μια εκδρομή με τον Ιωάννη Παρρέν και σύμφωνα με το βιβλίο του Γ. Καιροφύλα, “ Η Επανάσταση των Γυναικών στην Αθήνα της Μπελ Επόκ” ο Ιωάννης άρχισε να ‘ νιώθει την καρδιά του να χτυπά πιο δυνατά όταν είδε την Καλλιρρόη’.
Η Καλλιρρόη αποφάσισε να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία όταν την παρακίνησε ο σύζυγός της. Ο ίδιος ήταν ένας αναπάντεχος σύμμαχος στα πιστεύω της γυναίκας του, η οποία δεν δίσταζε να εκφράζει την μεγάλη ανάγκη που υπήρχε στο να αποκτήσουν όλες οι γυναίκες δικαιώματα ίσα με τους άντρες. Σύντομα η Καλλιρρόη έγινε η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος, εκδότρια και διευθύντρια εφημερίδας. Ίδρυσε την εφημερίδα “ Εφημερίς των Κυριών” στις 8 Μαρτίου του 1887, η οποία είχε τεράστια επιτυχία.
Άξιο αναφοράς αποτελεί το γεγονός ότι η εφημερίδα είχε περισσότερους άντρες αναγνώστες, με την πλειοψηφία αυτών όμως να συνεχίζουν να αμφισβητούν το δικαίωμα στις γυναίκες να έχουν την δική τους φωνή. Ο φόβος των γυναικών να προμηθευτούν αυτή την εφημερίδα, η οποία παρεμπιπτόντως είχε μόνο γυναίκες αρθρογράφους, πήγαζε από την πιθανότητα που υπήρχε να εκτεθούν στον κύκλο τους. Έτσι, οι περισσότερες την διάβαζαν στα κρυφά, όταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας γένους αρσενικού την είχε προμηθευτεί.
Η εφημερίδα ήταν αρκετά πρωτοποριακή για την εποχή της και σχολίαζε από κοινωνικά έως και οικονομικά θέματα. Ανάμεσα στους αναγνώστες και υποστηρικτές της εφημερίδας ήταν και ο Κωστής Παλαμάς ο οποίος αφιέρωσε στην Παρρέν ένα ποίημα του. Υπήρχαν όμως και αρκετοί οι οποίοι κατέκριναν την Καλλιρρόη για την ίδρυση της εφημερίδας. Όπως ο Εμμανουήλ Ροΐδης, που χαρακτήρισε την Καλλιρρόη και τις συνεργάτιδές της ως ΄ανδρογυναίκες’ όταν έπεσε στα χέρια του η εφημερίδα.
Οι αδιάκοπες προσπάθειες της Καλλιρρόης για να δημιουργήσει χώρους ασφαλείς για τις γυναίκες όλων των κοινωνικών τάξεων σύντομα άρχισαν να έχουν ανταπόκριση. Το 1890 ίδρυσε το Σχολείο της Κυριακής των Άπορων Γυναικών και Κορασιών, με στόχο να βοηθήσει τις γυναίκες που δεν είχαν την οικονομική άνεση να ακολουθήσουν τις σπουδές τους. Η ίδια είχε ζήσει χρόνια στην Αμερική. Μετά όμωςτην επιστροφή της από το Σικάγο το 1893, η Καλλιρρόη ίδρυσε την “ Ένωσις υπέρ της Χειραφετήσεως της Γυναικός”. Συνέχισε ιδρύοντας πολλαπλές και αξιόλογες σχολές, στις οποίες γυναίκες μπορούσαν να να παρακολουθήσουν από μαθήματα φωτογραφίας μέχρι ανθοκομίας. Έκανε μεγάλα έργα, δημιούργησε σχολεία, άσυλα και εκπαιδευτήρια.
Ένα από τα πιο αξιόλογα επιτεύγματά της είναι η ίδρυση του Λυκείου Ελληνίδων το 1911. Η αγάπη της Καλλιρρόης για τα ήθη και έθιμα της Ελλάδας, αλλά και η μεγάλη ανάγκη που η ίδια έβλεπε στην αναβίωσή τους την έκανε να πάρει αυτή την απόφαση. Από την πρώτη κιόλας παράσταση, η σχολή γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η παρουσίαση πολλαπλών παραδοσιακών χορών από όλα τα μέρη της Ελλάδος συγκίνησε όλους εκείνους που είχαν την τύχη να παρευρεθούν στο Ζάππειο εκείνη την μέρα.
Η Καλλιρρόη όμως σύντομα γνώρισε την εξορία στην Ύδρα το 1918, με αποτέλεσμα να τερματιστεί και η έκδοση της εφημερίδας των Κυριών. Λόγος της εξορίας αυτής ήταν δυστυχώς η έντονη υποστήριξη της στην μοναρχία. Η ίδια δήλωνε αντι-Βενιζελική, πράγμα περίεργο αν λάβει κανείς υπ’ υπόψιν του, τους συνεχούς αγώνες που έκανε με στόχο τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Παρά την εξορία της όμως παρέμεινε πρόεδρος στο Λύκειο Ελληνίδων έως και τον θάνατό της το 1940.Ήταν μεγάλη η προσφορά της στην Ελλάδα και στις Ελληνίδες. Χάρη σε αυτήν ούτως ή άλλως οι γυναίκες της Ελλάδας χρωστάνε το δικαίωμα που έχουν να ψηφίζουν στις εκλογές και το δικαίωμα στην εργασίας.