Του Απόστολου Παναγιωτάκη, σπουδαστή Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Σε παιχνίδια ρόλων, κυρίως τα επιτραπέζια, όπως το Dungeons and Dragons, είναι κοινή αλήθεια ότι η ουσία κρύβεται στις στιγμές που δημιουργείς και μοιράζεσαι με την παρέα σου τα βροχερά σαββατόβραδα. Όταν πέντε-έξι φίλοι θα μαζευτούν και θα αφήσουν την πραγματικότητα πίσω, και θα μεταμορφωθούν για λίγο σε περιπετειώδεις τυχοδιώκτες.
Όταν οι ανέμελοι τυχοδιώκτες αυτοί γίνονται ανέλπιστα -ή και όχι- ήρωες σε ένα ταξίδι φαντασίας. Όταν οι βουλές των ηρώων και των παιχτών τους ταυτίζονται, και ο στόχος τους επιτυγχάνεται από κοινού. Τι γίνεται όμως όταν ένας από την παρέα αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να πάρει την μοίρα του, στα χέρια του;
Στο προσκήνιο έρχεται ο θίασος του Critical Role, μια ομάδα από ηθοποιούς φωνής και καλούς φίλους που αποφάσισαν να μοιραστούν, διαδικτυακά και ζωντανά στο κανάλι τους στο Youtube, τις περιπέτειες των χαρακτήρων τους ,Vox Machina, που οδεύει προς το επικό τέλος των περιπετειών τους . Οι Vox Machina βρίσκονται στα –όχι και τόσο διακριτικά- ίχνη του πρώην απέθαντου μάγου, νυν σφετεριστή θεού Vecna. Οι Vox Machina κρύβονται σε ένα κατεστραμμένο κτίριο όταν ένα από τα ιπτάμενα κτήνη του Vecna, πέφτει από τον ουρανό, κουβαλώντας μια γνώριμη φιγούρα.
Όταν η φιγούρα πλησίασε τους πρωταγωνιστές, αποκαλύπτεται ως ο χαρακτήρας που δημιούργησε ένας από τους καλεσμένους εκείνης της μετάδοσης και ο παίχτης του μπαίνει στην ιστορία. Ο χαρακτήρας του καλεσμένου, Arkhan, κάνει μια συμφωνία με τους Vox Machina, και όλα δείχνουν πως ένας ακόμη θνητός θα συμμετάσχει στην επερχόμενη θεοκτονία. Όταν όμως ο σφετεριστής θεός βρίσκεται νικημένος και έτοιμος να φυλακιστεί, ο Arkhan παίρνει το κειμήλιο δύναμης του θεού, δέχεται τις δυνάμεις του και τηλεμεταφέρεται μακριά, αφήνοντας τόσο το κοινό όσο και τους συμπαίχτες του να αναρωτιούνται τι τους χτύπησε.
Κάπου εκεί, τα πληκτρολόγια παίρνουν φωτιά και τα φόρουμ γεμίζουν με συζητήσεις που σχολιάζουν, επικροτούν, ή καταδικάζουν την επιλογή του Arkhan και τις συνέπειες αυτής, χαράζοντας την σαν μια από τις πιο αξιομνημόνευτες, «έπρεπε να ήσουν εκεί», στιγμές της ιστορίας του D&D.
Πολλοί θα παρατηρήσουν ότι ο Arkhan δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε και ο τελευταίος μοχθηρός χαρακτήρας στα παιχνίδια ρόλων και ότι τα κίνητρά του ήταν λογικά, η πράξη του έβγαζε νόημα και στην τελική, κακός ήταν, κακώς έπραττε.
Αν όμως αναλογιστεί κανείς ότι η συγκεκριμένη περιπέτεια ήταν το αποτέλεσμα του μόχθου του Matthew Mercer, ενός από τους πιο διαδεδομένους Dungeon Masters του σήμερα και εκτεινόταν μια πενταετία, ένα κατόρθωμα που λίγα τραπέζια καυχιούνται, συνειδητοποιεί ότι είναι λίγο πιο περίπλοκα τα πράγματα. Ακόμα από άποψη χαρακτήρων, θέλει γερά νεύρα να πει κανείς πως πάει κόντρα σε 7 πασίγνωστους ημίθεους με διασυνδέσεις σε πολλαπλά βασίλεια εξοπλισμένους με αντικείμενα από την προηγούμενη θεομαχία, πόσο μάλλον να τσαντίσει παίχτες που μέσα σε πέντε χρόνια έγιναν οικογένεια.
Αν δε από την άλλη κάποιος τα καταφέρει, τότε ίσως να κάνει και τον δικό του χαρακτήρα από έναν τυχαίο τυχοδιώκτη που εμφανίστηκε δυο φορές σε ένα μια ζωντανή ροή μιας εκπομπής, στον επόμενο ανταγωνιστή σε επίσημο βιβλίο της Wizards of the Coast.
Στην συνέντευξή του με το D&D Beyond, ο παίχτης του χαρακτήρα δήλωσε: «Ο ίδιος ο Arkhan πιστεύει ότι η κλοπή του κειμηλίου του Vecna, έγινε για αλτρουιστικό σκοπό καθώς στόχος του είναι να ελευθερώσει την αυτοκράτειρα του, Tiamat, και να φέρει την ισορροπία στο σύμπαν».
Βλέποντας την απλοϊκότητα των σχεδίων του Arkhan συνειδητοποιεί κάνεις ότι δεν χρειάζεται παρά ένας ξεκάθαρος στόχος και λίγο χρόνος σκέψης ως προς το πως θα φτάσει ο χαρακτήρας εκεί για να ταράξει κάνεις τα νερά της δικής του περιπέτειας και να γράψει το όνομά του στις σελίδες της ιστορίας του D&D.
Εν τέλει αξίζει να σημειωθεί ότι τέτοιες στιγμές αν και δεν είναι για όλους τους παίχτες ή όλα τα τραπέζια, είναι αυτές που πραγματικά δένουν τις παρέες και κάνουν τους χαρακτήρες του καθενός από χλιαρά, άβγαλτα χωριατόπουλα σε δοκιμασμένους βετεράνους και θρύλους.