Της Ράνιας Χατζάκη, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Ο Andreas Nikolaus Lauda γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1949 σε μια πλούσια οικογένεια, Αυστριακής καταγωγής. Η κοινωνική θέση της οικογένειάς του αποδείχτηκε, για τον ίδιο, κατάρα και ευχή διότι φαινόταν από μικρός ότι δεν ταίριαζε στο κοινωνικό και παραδοσιακό “καλούπι” της οικογένειας Lauda, παρόλο που στην μετέπειτα πορεία της ζωής του ευδοκίμησε στις δικές του επιχειρήσεις.
Ο Lauda, εκδήλωσε την αγάπη του προς τον αγωνιστικό χώρο των αυτοκινήτων και στα ίδια τα αυτοκίνητα από μικρή ηλικία, καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που στα προεφηβικά του χρόνια οδηγούσε τα αμάξια των συγγενών του. Πήρε μέρος στους πρώτους του αγώνες ανάβασης λόφου το 1968, με ένα Cooper και κατέκτησε την δεύτερη θέση. Ο πατέρας του, προσπάθησε πολύ για να του αλλάξει την γνώμη για τους αγώνες, όμως, παρά την προσπάθεια του, ο Niki συνέχισε να αγωνίζεται στην κατηγορία ανάβασης λόφου μέχρι που κατάφερε να συμμετάσχει στην Formula Vee.
Στη συνέχεια κατάφερε να πάρει μέρος στο πρωτάθλημα της Formula 3 όπου εκεί, ο Lauda, είδε μια στασιμότητα στην καριέρα του. Πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την συγκεκριμένη κατηγορία και να ανεβεί στην Formula 2, χρειάστηκε να πάρει δάνειο 30.000 λιρών, το οποίο κατάφερε να το εξασφαλίσει χάρις στην φήμη που είχε η οικογένεια του, ώστε να εξαγοράσει την θέση του στην Formula 2.
Κι έτσι έγινε, το 1971 έγινε οδηγός της ομάδας March, η οποία του έδωσε το χρυσό «εισιτήριο» για μια θέση στην Formula 1 το 1972. Η αγωνιστική σεζόν του 1972 για την ομάδα March, αποδείχθηκε αποτυχία παρόλο τις ικανότητες του Lauda, καθώς η ομάδα συγκέντρωσε αρκετά χαμηλούς βαθμούς. Για αυτόν τον λόγο, προσέγγισε τον Louis Stanley της BRM ομάδας, ώστε να του εξασφαλίσει μια θέση στην ομάδα.
Το 1974, μεταπήδησε στην Ferrari στην οποία ξεδίπλωσε πολύ γρήγορα το ταλέντο του. Μάλιστα το 1975, αναδείχθηκε για πρώτη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1.
Το ατύχημα
Ένα χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα την 1η Αυγούστου του 1976, η ζωή του Niki Lauda θα άλλαζε για πάντα. Διεξαγόταν ο δέκατος αγώνας της αγωνιστικής σεζόν στο circuit του Νίρμπουργκρινγκ της Γερμανίας, όταν το μονοθέσιο του έπεσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω σε έναν τοίχο και πήρε φωτιά. Ο οδηγός της Ferrari, παρέμεινε εγκλωβισμένος στο φλεγόμενο μονοθέσιο του για πάνω από ένα λεπτό, μέχρι να καταφέρουν να τον απεγκλωβίσουν τρεις άλλοι οδηγοί.
Ανασύρθηκε ζωντανός κάτι το οποίο δεν περίμενε κανείς δεδομένου ότι η στολή των οδηγών τότε δεν είχε καμία σχέση με τις σημερινές. Υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο του κι εισέπνευσε αρκετά τοξικά αέρια, τα οποία τον οδήγησαν το 1997 κι το 2005 να κάνει δυο μεταμοσχεύσεις νεφρών, ενώ το 2018 χρειάστηκε να κάνει μια επείγουσα μεταμόσχευση του πνεύμονα.
Παρόλα αυτά, ενάμιση μήνα αργότερα από τον τραυματισμό του κι ενώ βρισκόταν ακόμα υπό ιατρική περίθαλψη, αποφάσισε να αποχωρήσει από το νοσοκομείο και να γυρίσει στο μονοθέσιο του! Έδωσε παρών στο Γκραν Πρι της Ιταλίας και άφησε όλο τον κόσμο άφωνο, αφού κατέκτησε την τέταρτη θέση.
Ένα χρόνο αργότερα, το 1977, ο Νίκι Λάουντα κατάφερε να κατακτήσει για δεύτερη φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή με τη Ferrari. Το 1979, αποφάσισε να αποσυρθεί για λίγο από τον αγωνιστικό χώρο της Formula με σκοπό να ασχοληθεί με την αεροπορική του εταιρία την Lauda Air.
Τρία χρόνια μετά την απόσυρση του, ο Lauda επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο της Formula 1, αυτή την φορά με την ομάδα της McLaren, η οποία του πρόσφερε 5 εκατομμύρια δολάρια για να καθίσει στο μονοθέσιο της. Το 1984, κατέκτησε για άλλη μια φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ο οποίος ήταν κι ο τελευταίος του. Το 1985, αποσύρθηκε οριστικά από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Όμως δεν εγκατέλειψε την μεγάλη του αγάπη, αφού ολοκληρώθηκε η καριέρα του ως οδηγός, η Ferrari τον προσέλαβε ως τεχνικό σύμβουλο της ομάδας. Υπήρξε και σχολιαστής αγώνων στο γερμανικό κανάλι της Formula 1 και μέτοχος της ομάδας Mercedes.
Άφησε την τελευταία του πνοή στις 20 Μαΐου του 2019, σε ηλικία 70 ετών στον ύπνο του, στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν…