Του Χάρη Μυρτάκη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Σαν σήμερα 17 Νοεμβρίου πριν από πενήντα χρόνια μπήκαν οι βάσεις για να κλείσει ένα «μαύρο» κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας ίσως με τον χειρότερο τρόπο…
Όλα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1967, όταν μία ομάδα αξιωματικών του στρατού με επικεφαλείς τους Παπαδόπουλο,Παττακό και Μακαρέζο κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα. Η Ελλάδα ήταν σε μεγάλη πολιτική αστάθεια εκείνη την εποχή και έτσι βρήκαν την ευκαιρία να παρούν τα ηνία της χώρας. Ιστορικά αν το δείτε όταν η χώρα βιώνει πολιτική κρίση, οι ακροδεξιές δυνάμεις έχουν άνοδο με σαφή παραδείγματα την Χρυσή Αυγή και τους Σπαρτιάτες.
Τα χρονία που ακολούθησαν με τους συνταγμάταρχες στην εξουσία ήταν μαρτυρικά. Πολιτικές διώξεις, βασανισμοί, απαγορεύσεις και φυσικά οι εξοριές με πιο γνωστά μέρη την Γυάρο και την Μακρόνησο. Πιο συγκεκριμένα πολιτικοί είτε βασανιστήκαν είτε έφυγαν απο την χώρα, υπήρχαν ώρες που απαγορευόταν να κυκλοφορήσει ο κόσμος, δεν υπήρχε ελευθερία λόγου για κανέναν και όσοι σήκωναν ανάστημα πήγαιναν στην εξορία και ζούσαν κάτω απο τραγικές συνθήκες με ξυλοδαρμούς μέχρι λυποθυμίας.
Με όλη αυτή την κατάσταση η νεολαία της χώρας πνιγόταν και άρχισε να αντιδρά. Στις 14 Νοεμβρίου 1973 οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν να απέχουν από τα μαθήματα τους και ξεκίνησαν διαδηλώσεις καθώς εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του τότε νόμου για αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.
Οι φοιτητές έμειναν εντός του πανεπιστιμιακού χώρου και ξεκίνησαν την λειτουργία ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Αρχικά ξεκίνησε να εκπέμπει στο κτήριο του χημικού και στην συνέχεια στο μηχανολογικό κτήριο, με εκφωνητές την Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Εργαζόντουσαν μέρα – νύχτα και ενημέρωναν τον κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Στην ιστορία έμεινε και το χαρακτηριστικό τους σύνθημα “Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Ελληνικέ λαέ, το Πολυτεχνείο θα μείνει το προπύργιο και η εστία του αγώνα. Όλος ο λαός να συσπειρώνεται γύρω από τους χώρους του Πολυτεχνείου, να παραμείνει στους δρόμους της Αθήνας και να κατέβει στους δρόμους κάθε μεγάλης πόλης της Ελλάδας. Το Πολυτεχνείο είναι οχυρωμένο με τα στήθη των φοιτητών… Ο αγώνας μας είναι κοινός. Είναι αγώνας αντιχουντικός. Είναι αγώνας αντιδικτατορικός. Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός. Κάτω η δικτατορία. Ζήτω η Δημοκρατία…”. Εν συνεχεία φοιτητές συντονίστηκαν και έγραφαν συνθήματα σε τοίχους, τρόλεϊ και λεωφορεία ώστε να τα μάθουν όλοι οι πολίτες. Εντός του πανεπιστημίου οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, καθώς επίσης οργάνωσαν ομάδες περιφρούρησης του Πολυτεχνείου.
Το δικτατορικό καθεστώς καταρχάς αντέδρασε με το να στέλνει μυστικούς πράκτορες ώστε να μπουν στο πλήθος που ήταν γύρω από το Πολυτεχνείο και για να ακροβολήσει σκοπευτές στα κοντινά κτήρια. Στις 16 Νοεμβρίου οι δυνάμεις της αστυνομίας επιτέθηκαν κατά του κόσμου που ήταν έξω από τον πανεπιστημιακό χώρο με διάφορα εφόδια(Γκλόμπς, Δακρυγόνα) με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να διαλυθούν.
Ο Παπαδόπουλος βλέποντας ότι η αστυνομία δεν είχε την δυνατότητα να μπει στο κτήριο, αποφάσισε να βάλει τον στρατό στο ‘παιχνίδι’. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από του Γουδή προς το Πολυτεχνείο με τα δύο άρματα να κλείνουν τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και με το άλλο να λαμβάνει θέση στην κεντρική πύλη. Οι φοιτητές ζήτησαν διαπραγματεύσεις όμως αυτή η απόφαση δεν είχε καμία τύχη καθώς απορρίφθηκε.
Στις τρείς τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν στην κεντρική πύλη έλαβε εντολή και εισέβαλε ρίχνοντας την παρασύροντας μια κοπέλα που ήταν πάνω στα κάγκελα με την ελληνική σημαία. Αστυνομικοί και μοίρες των ΛΟΚ μπήκαν στο Πολυτεχνείο και κυνηγούσαν φοιτητές, με κάποιους από αυτούς να καταφέρνουν να ξεφύγουν βρίσκοντας άσυλο σε πολυκατοικίες της περιοχής και με πολλούς να συλλαμβάνονται και να μεταφέρονται στην Γενική Ασφάλεια.
Η επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας ανέφερε ότι 840 άτομα συνελήφθησαν. Κάτι το οποίο αποδείχθηκε ψευδές διότι μετά την μεταπολίτευση, αξιωματικοί της αστυνομίας ανέφεραν κατά την ανάκριση τους ότι οι συλληφθέντες ήταν άνω των 2400 ατόμων. Επισήμως οι νεκροί ήταν 34 όμως τα θύματα υπάρχει η πιθανότητα να ήταν πολλά περισσότερα καθώς οι βαριά τραυματισμένοι αρνήθηκαν την διακομιδή τους στο νοσοκομείο ώστε να αποφύγουν τις συλλήψεις.
Από εκεί και μετά άρχισε το τέλος της δικτατορίας καθώς στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα ο στρατιωτικός νόμος που κύρηξε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ορίστηκαν νέος πρόεδρος και πρωθυπουργός, με τον ταξίαρχο Ιωαννίδη να είναι ο νέος αρχηγός του καθεστώτος.
Το τέλος της δικτατορίας ήρθε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο πρόεδρος Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Νταβός κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην χώρα και να αναλάβει την επαναφορά δημοκρατικής διακυβέρνησης.
Πηγές: Wikipedia, Μηχανή του χρόνου, News 24/7
Πηγές εικόνων: TO BHMA, TA NEA, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, NEWS 247, Σαν σήμερα