Του Γιάννη Σταματάκη, σπουδαστή Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Μόλις είχε μπει η ημέρα Τρίτη. Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Ο Άλκης με την παρέα του, επιστρέφουν από την βραδινή τους βόλτα στο σπίτι. Δύο αυτοκίνητα σταματούν μπροστά τους και χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο και αιτία, με δρεπάνια και μαχαίρια αρχίζουν να τους επιτίθενται.
Ο χρόνος ξαφνικά σταμάτησε. Η μαχαιριά που δέχτηκε ο άτυχος Άλκης, ψηλά στο πόδι ήταν μοιραία, καθώς το αίμα που έχανε ήταν αρκετό ώστε λίγα λεπτά αργότερα, να του κοστίσει την ίδια του την ζωή. Μια ζωή που δεν πρόλαβε να χαρεί όσο θα ήθελε.
Δυστυχώς όμως, ο Άλκης δεν είναι το μόνο παιδί που χάνεται στον δρόμο με αυτόν τον τρόπο. Δεν το χωράει ανθρώπινος νους. Ζούμε σε μία χώρα η οποία είναι ενταγμένη στην ευρωπαϊκή ένωση εν έτη 2022, κι όμως το αν θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα, καθορίζεται από το τι ομάδα είσαι. Μπορούμε να συλλάβουμε όλοι αυτό το τραγικό γεγονός;
Ζούμε σε μία χώρα που φοβάσαι να πεις τι ομάδα είσαι. Έχουμε μεγεθύνει και έχουμε κάνει τόσο σημαντικό κάτι, που στην πράξη είναι τόσο ασήμαντο. Ως πότε θα ανεχόμαστε τέτοιου είδους απάνθρωπες συμπεριφορές; Ως πότε το κράτος θα κάνει “γαργάρα” φόνους σαν τον σημερινό;
Τέτοιοι άνθρωποι που είναι ποτισμένοι με μίσος, γιατί δεν τους επιβάλλονται παραδειγματικές ποινές ώστε να γλυτώσουμε μία και καλή από δαύτους; Που είναι ο νόμος κυρίες και κύριοι; Δεν υπάρχει πλέον κανένας νόμος θα πω εγώ, όταν εδώ και τόσα χρόνια τέτοιου είδους προβλήματα, έμπαιναν και μπαίνουν, κάτω από το χαλάκι, έως ότου να ξεχαστούν.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, δίνεται η δυνατότητα στα αρρωστημένα αυτά μυαλά, να απελευθερώνουν ακόμα περισσότερο την σκέψη τους. Να συνεχίσουν το έργο τους. Ακόμα και τώρα, αρκετοί είναι αυτοί που λένε ότι ήταν μία οπαδική συμπλοκή. Πως κυρίες και κύριοι, μιλάμε για οπαδική συμπλοκή, όταν τρία αμούστακα παιδιά, καθώς περπατούσαν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας στο στενό της Χαριλάου, δέχτηκαν μία απρόσμενη επίθεση από τέτοιου είδους ανθρώπους;
Είναι ξεκάθαρα μία δολοφονική επίθεση και ας μην βολεύει πολλούς. Οι ίδιοι άνθρωποι που αμφισβητούν μία τέτοιου είδους επίθεση, είναι και εκείνοι που αδιαφορούν αν στην θέση του άτυχου Άλκη ήταν ο γιος τους. Έχουμε καταντήσει να λέμε μακριά από εμάς και όπου θέλει ας πάει. Θα έρθει όμως σύντομα και στο δικό μας σπίτι και κανείς δεν θα γλιτώσει από αυτή την λαίλαπα.
Πως οι δολοφόνοι εκείνου του παιδιού, θα σταθούν απέναντι στους γονείς του; Τι θα τους πουν; Τι μπορούν να τους πουν; Πολλές οι αναπάντητες ερωτήσεις. Ερωτήσεις που στον 21ο αιώνα, δεν θα έπρεπε καν να μας βασανίζουν. Με κάποιον τρόπο λοιπόν, πρέπει να μπει ένα τέλος σε όλο αυτόν τον κύκλο αίματος. Έχουμε φτάσει στο σημείο “μηδέν”.
Τι άλλο θέλετε να συμβεί;
Φτάνει!