Του Αλέξανδρου Χάιτκαμπ, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
35 χρόνια ιστορίας, 35 χρόνια αξέχαστες στιγμές. Πέρασαν 35 χρόνια από τότε που η ομάδα του Κώστα Πολίτη με ήρωες τους Γιαννάκη, Γκάλη, Καμπούρη, Φασούλα, Χριστοδούλου, Ανδρίτσο και τους υπόλοιπους Έλληνες διεθνείς κατάφεραν να εντυπωσιάσουν και όχι μόνο αυτό, αλλά να παραμιλάει ολόκληρη Ευρώπη.
Στις 14 Ιούνη του 1987, η Ελλάδα απέναντι στην πανίσχυρη τότε Σοβιετική Ένωση καταφέρνει να κατακτήσει την μέγιστη δυνατή θέση στον πίνακα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης, καθώς επικράτησε στον τελικό 103-101. Σε ένα κατάμεστο γήπεδο αυτό του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας όπου με βοήθεια του κόσμου και την υπερπροσπάθεια των Ελλήνων ηρώων κατάφεραν να δημιουργήσουν συναισθήματα τα οποία όλοι οι Έλληνες δύσκολα θα τα ξεχάσουν.
Πριν από το Ευρωμπάσκετ του 1987 η Ελλάδα δεν τα πήγαινε και τόσο καλά καθώς το 1985 δεν συμμετείχε καν στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας, ώσπου ήρθε αυτή η όπως φάνηκε εντυπωσιακή χρονιά για να φέρει ξανά την Ελλάδα στο βάθρο των επιτυχιών.
Τα πράγματα από το ξεκίνημα της διοργάνωσης ήταν με το μέρος των Ελλήνων καθώς ήρθε η νίκη επί της Ρουμανίας με 109-77 όπου όλοι πλέον ήταν αισιόδοξοι με το βλέμμα τους ακόμη πιο μακριά. Ο δεύτερος αγώνας ήταν με την Γιουγκοσλαβία η οποία έμοιαζε δύσκολη και πολύ ισχυρή με τους Έλληνες όμως να μην δίνουν βάση στα κοσμικά επίθετα και να επικρατούν με 84-78.
Αυτή η νίκη ενθουσίασε αρκετά και ξεσήκωσε όλους τους Έλληνες μέχρι που ήρθε η στιγμή της «προσγείωσης». Η ήττα 106-89 από τους Ισπανούς και η ήττα 66-69 από τη Σοβιετική Ένωση, πίκραναν την Ελληνική ομάδα και όλους τους Έλληνες. Η πικρία δεν κράτησε όμως για πολύ καθώς η πολύτιμη αυτή πρόκριση έρχεται με την νίκη επί της Γαλλίας με σκορ 69-82 αφήνοντάς την εκτός διεκδίκησης. Στις 10 Ιουνίου έρχεται ο αγώνας με την Ιταλία για τα προημιτελικά.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μία υπέρβαση με την Ελλάδα να το καταφέρνει κερδίζοντάς την με σκορ 90-78 και περνώντας στην επόμενη φάση η οποία ήταν τα ημιτελικά. Χαρακτηριστική η ατάκα για τους Ιταλούς μετά την λήξη του αγώνα από τον Νίκο Γκάλη η οποία έμεινε στην ιστορία, «Είδα στα μάτια τους, από την προθέρμανση, ότι θα χάσουν»…
Πλέον η Ελλάδα βρισκόταν στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης με το όνειρο να φάνταζε όχι και τόσο απίθανο. Πλεονέκτημα της Εθνικής η καυτή της έδρα με τους φίλους της στο πλάι της μέχρι τέλους.
Στα ημιτελικά θα αντιμετώπιζε την τότε ενωμένη και πανίσχυρη Γιουγκοσλαβία την οποία είχε νικήσει ήδη μια φορά στους ομίλους. Ένα δεύτερο θαύμα ήθελε η Ελλάδα μέσα σε κάτι μέρες έτσι ώστε να ήταν αυτή η οποία θα βρισκόταν στον τελικό της διοργάνωσης και ένα βήμα πιο κοντά στην κατάκτηση του τροπαίου.
Κι όμως το θαύμα ήρθε, με την επικράτηση της Εθνικής ομάδας με σκορ 81-77 απέναντι στους «Πλάβι» να ήταν αυτή που θα την έστελνε για πρώτη φορά σε τελικό ενός Ευρωμπάσκετ. Όλοι ανυπομονούσαν να έρθει εκείνη η στιγμή όπου θα πανηγύριζαν όλοι μαζί επιτέλους ένα ευρωπαϊκό τίτλο μετά από κάποιες από τις αποτυχίες όπου είχε η Ελλάδα. Εύκολο να λες πως θα κερδίσεις αυτόν τον τελικό, δύσκολο στην πράξη κάνοντάς το.
Στον τελικό περίμενε η ομάδα του Αλεξάντερ Γκομέλσκι η οποία ήταν και το φαβορί. Το ματς έμελλε να είναι συναρπαστικό και πολύ αγχωτικό. Λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα ο Λιβέρης Ανδρίτσος κατάφερε να κερδίσει ένα φάουλ όπου τον έστειλε στις βολές ισοφαρίζοντας έτσι σε 89-89 πηγαίνοντας το ματς στην παράταση.
Πάλι πριν το τέλος της παράτασης αλλά αυτή την φορά με την ηρωική προσπάθεια του Αργύρη Καμπούρη ο οποίος πήρε το επιθετικό ριμπάουντ με το παιχνίδι να είναι ισόπαλο 101-101 και κερδίζοντας φάουλ στα τέσσερα δευτερόλεπτα. Ευστοχεί και στις δύο βολές διαμορφώνοντας το σκορ σε 103-101. Ο αγώνας τελείωσε με ένα τρίποντο της Σοβιετικής Ένωσης το οποίο ευτυχώς για την Ελλάδα ήταν άστοχο.
Όλοι οι Έλληνες από όλες τις περιοχές του κόσμου και μια ολόκληρη Ελλάδα μπορούσε πλέον να βγει στους δρόμους και να το πανηγυρίσει. Και αυτό έγινε. Οι δρόμοι κατάμεστοι και ένα ΣΕΦ να «φλέγεται».
Μία αξέχαστη νύχτα και μια νύχτα όπου η ελληνική ομάδα κατάφερε το ακατόρθωτο μένοντας στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και τους Έλληνες ήρωες της να καταβάλλουν πολύ μεγάλη προσπάθεια για το έπος αυτό.