Της Χρυσής Βαρούχα, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Ίσως η Μέριλιν Μονρόε να μην είναι η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν προσπαθήσει να φανταστεί το πως μοιάζει μια “δυναμική γυναίκα”. Η έντονη θηλυκότητα της και η χαρακτηριστική εμφάνιση της ξανθιάς γυναίκας με τα έντονα βαμμένα, κόκκινα χείλη, να μην επιτρέπει σε αρκετούς να δουν τον δυναμισμό και την μαχητικότητα την οποία διέθετε.
Γεννημένη το 1926, οι περισσότεροι την μάθαμε μέσα από ρόλους της στην μεγάλη οθόνη και συγκεκριμένα, την συμμετοχή της σε αρκετές από τις πιο εμπορικά πετυχημένες ταινίες του Hollywood, όταν αυτό ήταν στην χρυσή εποχή του. Τι ήταν όμως αυτό που ώθησε την ίδια να ακολουθήσει τον δρόμο της τέχνης και συγκεκριμένα της υποκριτικής;
Η σκληρή παιδική της ηλικία, ήταν αυτή η οποία βοήθησε στην διάπλαση του χαρακτήρα της και στη συνέχεια την οδήγησε στο να πάρει αυτή την απόφαση. Η ίδια είχε πει, «Δεν μου άρεσε ο κόσμος γύρω μου γιατί ήταν κάπως ζοφερός… Όταν άκουσα ότι αυτό ήταν υποκριτική, είπα ότι αυτό θέλω να είμαι… Μερικές από τις ανάδοχες οικογένειές μου συνήθιζαν να με στέλνουν στον κινηματογράφο για να με βγάλουν από το σπίτι και εκεί καθόμουν όλη μέρα και όλη τη νύχτα. Μπροστά, εκεί με την οθόνη τόσο μεγάλη, ένα μικρό παιδί ολομόναχο και μου άρεσε».
Πιο συγκεκριμένα, η μητέρα της Μέριλιν, η Γκλάντις, όταν η κόρη της ήταν ακόμα οκτώ εισήχθη σε ψυχιατρικό ίδρυμα καθώς έπασχε από παρανοϊκή σχιζοφρένεια. Άξιο αναφοράς είναι όμως το γεγονός ότι, παρά τα ψυχολογικά αλλά και οικονομικά εμπόδια που αντιμετώπιζε η Γκλάντις, η Μέριλιν είχε μια φυσιολογική και ήρεμη πρώιμη παιδική ηλικία.
Οι δυσκολίες για την Μέριλιν άρχισαν όταν και η ίδια άρχισε να καταλαβαίνει καλύτερα τον κόσμο γύρω της. Πριν ακόμα ενηλικιωθεί, κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον θετό της πατέρα, ενώ ένιωσε αρκετές φορές την αδιαφορία από τους ανθρώπους που υποτίθεται πως ήταν οι προστάτες της. Όλη αυτή η συμπεριφορά είχε αρνητική επίδραση επάνω της καθώς, όχι μόνο άρχισε να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της σαν παιδί και έφηβη, αλλά έφτασε και σε σημείο να αναπτύξει πρόβλημα στην ομιλία της, συγκεκριμένα τραυλισμό.
“Σας παρακαλώ, μην με γελοιοποιήσετε,” είχε πει η Μέριλιν σε δημοσιογράφο λίγο πριν απόβιωσει. Παρ’ όλα αυτά, οι πλειοψηφία των ντοκιμαντέρ και ταινιών που τις έχουν αφιερωθεί, παρουσιάζουν μια γυναίκα, αδύναμη, θύμα της αδιαμφισβήτητης ομορφιάς της και “χαζή”, ακόμα και αν έχει αποδειχθεί ότι η ίδια είχε δείκτη ευφυΐας 168. Έτσι το σύνολο των ντοκιμαντέρ ή ταινιών που έχουν φτιαχτεί για την ζωή της, επικεντρώνονται στο να την αναδείξουν ως το θύμα. Είναι σαν να βλέπεις μια δεύτερη “Μαλένα”. Η ίδια όμως ήταν πολλά περισσότερα από αυτά. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια δεν την ακολούθησαν στην ενηλικίωσή της. Η ίδια είχε ένα σκληρό χαρακτήρα που αρκετές φορές ερχόταν και σε κόντρα με τους συναδέλφους κατά την διάρκεια γυρισμάτων ταινιών.
Αρνιόταν να λάβει μέρος σε σκηνές που ένιωθε ότι την γελοιοποιούσαν σαν γυναίκα και υποστήριζε σθεναρά συνεργάτες της που το είχαν ανάγκη. Επειδή ήθελε να παίξει σε σοβαρές ταινίες και να γίνει όπως έλεγε η ίδια “σοβαρή ηθοποιός”, πήρε πτυχίο από το “Actors studios” στην Νέα Υόρκη. Συνέχισε έτσι, δυναμικά την καριέρα της συμμετέχοντας σε ταινίες οι οποίες θριάμβευσαν και πέρα από μεγάλη φήμη, της χάρισαν, χρυσές σφαίρες και πλήθος θαυμαστών.
Θεωρούταν και θεωρείται μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της μεγάλης οθόνης. Οι επιτυχίες της μπροστά και πίσω από τις κάμερες την έκαναν να ξεχωρίσει και να αναδειχθεί ανάμεσα σε πλήθος επίσης σπουδαίων ηθοποιών. Θα πρέπει να θυμόμαστε την Μέριλιν ως κάτι το περισσότερο από απλά μια ωραία γυναίκα, καθώς ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.
Ένα σημείο ορόσημο στη ζωή της, ήταν όταν τραγούδησε στο Madison Square Garden, το “Happy Birthday” στον τότε Πρόεδρο της Αμερικής Τζον Κένεντι. Το gala, το οποίο οργανώθηκε με αφορμή τα 45 γενέθλια του Προέδρου, έγινε παρουσία 15.000 καλεσμένων, ενώ αποτέλεσε μια από τις τελευταίες μεγάλες εμφανίσεις της Μέριλιν καθώς, τέσσερις μήνες μετά η ίδια απεβίωσε.