Της Ηλιάνας Ατσαλάκη, σπουδάστρια Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Η Μαριάννα που σήμερα είναι 30 ετών, γεννήθηκε αρτιμελής. Εργάζεται σε δημόσιο φορέα ως γραμματέας ενώ είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, καθώς στα 15 της, ούσα ποδηλάτισσα, ενεπλάκει σε τροχαίο με μηχανή όπου παρασύρθηκε, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστεί το ένα της μέλος…
Στο σημείο του ατυχήματος βρέθηκε κάποιος συνομήλικος της ο οποίος τη βοήθησε να μεταβεί στο νοσοκομείο. Τότε, όπως αναφέρει η ίδια σοκαρίστηκε από την σύγκρουση!
Όπως μας λέει η ίδια: «δεν υπήρχε οικονομική ευχέρεια ή η δυνατότητα πραγματοποίησης κάποιου μαραθωνίου για την εύρεση χρημάτων». Όμως επειδή ουσιαστικά έγινε αποκόλληση του ποδιού, έπρεπε να χειρουργηθεί προκειμένου να της συγκολληθεί ένα νέο μέλος στο υπόλοιπο σώμα.
Η επέμβαση αυτή έγινε στην Κρήτη. Μετά από αυτό, ειδικά τον πρώτο καιρό δε μπορούσε να κινηθεί λόγω του ότι δεν είχε πετύχει η επέμβαση συγκόλλησης με αποτέλεσμα να είναι έντονοι οι πόνοι, με την ίδια να είναι τρομοκρατημένη και για τον λόγο αυτό στηρίχθηκε στη βοήθεια του αμαξιδίου.
Από τότε μέχρι σήμερα βρίσκεται καθηλωμένη σε αυτό. Της άρεσε πολύ από μικρή να κάνει ποδήλατο «πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης», όπως μας τόνισε όμως δυστυχώς, μετά το τροχαίο κάτι τέτοιο δε μπορούσε να πραγματοποιηθεί ξανά.
Στο σχολείο ήταν καλή μαθήτρια και μετά το λύκειο αποφασίζει να ασχοληθεί με τα τουριστικά αλλά κι εκεί η σχολή ήταν εμπόδιο καθώς για να εισέλθει κάποιος έπρεπε να ανέβει σκαλοπάτια. Υπήρχε στη συνέχεια η εναλλακτική των επιδοτούμενων προγραμμάτων ΟΑΕΔ όπου γίνονταν εξ αποστάσεως μαθήματα και μπόρεσε τελικά να τα παρακολουθήσει.
Η ίδια δεν είχε κάποιο θέμα υγείας ώστε να πρέπει να παίρνει φάρμακα πάρα μόνο κάποιες φυσικοθεραπείες τις οποίες έκανε μαζί με μία εξαδέλφη της η οποία ασχολείται με αυτό το κομμάτι.
Όπως μας αναφέρει όμως, υπάρχει γενικώς κακή αντιμετώπιση στο κομμάτι της υγείας σε ανάλογα περιστατικά, με την ίδια να επιλέγει οικονομικό αμαξίδιο για να μην επιβαρύνει τους δικούς της.
Παράλληλα δηλώνει απογοητευμένη από τις αρμόδιες επιτροπές αναπηρίας που πρέπει να περνά κάθε χρόνο, καθώς όλα τα έξοδα διαμονής και μετακίνησης στην Αθήνα επιβαρύνουν την ίδια και την οικογένειά της: «το επίδομα δε καλύπτει ούτε τα βασικά, είμαστε αόρατοι!».
Η προσβασιμότητα στη πόλη που ζει δεν είναι καλή. Ανισόπεδες διαβάσεις, ανηφόρες και κατηφόρες, σκαλοπάτια αντί για ράμπες στα πεζοδρόμια, κατάληψη των θέσεων στάθμευσης από άτομα που δεν έχουν αναπηρία, συνθέτουν ένα δύσκολο σκηνικό καθημερινότητας γι’ αυτά τα άτομα.
Στην Γαλλία, όπου πήγε με πρόγραμμα Erasmus όταν ήταν λύκειο, «οι άνθρωποι σέβονται τα άτομα ΑΜΕΑ» όπως υπογραμμίζει.
Η Μαριάννα έχει τη χαρά να ζει σε σπίτι ισόγειο με τους δικούς της κοντά στη πλατεία της πόλης όπου υπάρχουν ράμπες για να μπορεί να κινείται.
Το νοσοκομείο έχει ισόγεια είσοδο αν χρησιμοποιηθεί η διέλευση από κάποιον παράλληλο δρόμο χωρίς πολλή κίνηση όπως μας είπε, ενώ θετικό είναι το γεγονός πως συμπολίτες της θα την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στην καθημερινότητά της.
Τέλος, η επιθυμία της είναι οι άνθρωποι να σταματήσουν να κρίνουν αυτά τα…ιδιαίτερα άτομα ενώ θα πρέπει τόσο η κοινωνία, όσο και οι νόμοι να γίνουν πιο συμπεριληπτικοί!