Του Πολυχρόνη Αγγελάκη, σπουδαστής Αθλητικής Δημοσιογραφίας ΙΕΚ ΑΚΜΗ Κρήτης
Ρίχνοντας κάποιος μια ματιά στην επικαιρότητα της Ελλάδας το τελευταίο διάστημα (κυρίως μετά την πανδημία) παρατηρεί ο καθένας πόσο συχνό φαινόμενο έχει γίνει πλέον η βία μεταξύ ανηλίκων. Τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους και συγκλονίζουν καθώς μόνο τον Σεπτέμβριο του 2023 υπήρξαν 1.553 συλλήψεις ανήλικων παραβατών και σχηματίστηκαν 1.201 δικογραφίες, με το μεγαλύτερο πρόβλημα να εντοπίζεται στην Αττική.
Τι ωθεί ένα ανήλικο παιδί όμως στην βία;
Είναι ένα μεγάλο παζλ με μικρά και αμέτρητα κομμάτια. Όπως: Η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας γονέων και παιδιών, ο εγκλεισμός της πανδημίας , η κακή χρήση του διαδικτύου ,η τραπ μουσική που στην πλειοψηφία της “μιλάει” για όπλα, ληστείες, ναρκωτικά, χλιδή, ακόμα και η οικονομική κρίση είναι μερικά από εκείνα τα στοιχεία που προκαλούν αυξητική τάση στη βία από τους ανήλικους.
Παίρνοντας τα κομμάτια του παζλ αυτού
Κακή χρήση του διαδικτύου είναι στα δικά μου μάτια όταν για παράδειγμα ένα παιδάκι 14 ετών έχει social media και δεν ελέγχει κανένας γονιός την περιήγηση του. Το ίντερνετ μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο που μας έχει αλλάξει την ζωή προς το καλύτερο όμως με λάθος χρήση γίνεται ένα δολοφονικό όπλο που έχει ο καθένας στα χέρια του.
Η οικονομική κρίση που υπάρχει στην χώρα μας δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες με αποτέλεσμα το κάθε παιδί να έχει άλλα βιώματα και είτε δυσκολίες είτε ευκολίες στην καθημερινότητα του , αυτό δημιουργεί στους μικρούς φίλους μας μια ζήλεια προς κάποιο παιδί που έχει το κάτι παραπάνω, παράδειγμα ένα καινούργιο IPhone ή ένα ακριβό μπουφάν.
Η “καραντίνα” του Covid-19 μεγάλο κεφάλαιο για την ψυχολογική κατάσταση ενός παιδιού ειδικά στην πόλη να μην μπορεί να βγει μια βόλτα με τους φίλους του, αντιθέτως ο τότε εγκλεισμός “βοήθησε” στην αρχή του κακού της εγκληματικότητας. Καθώς τα νεύρα ήταν στα “ύψη” ήταν εύκολο κάποιος να τσακωθεί μέσω social media με κάποιον άγνωστο ή και με την οικογένεια του μέσα στο σπίτι.
Το κεφάλαιο της τραπ μουσικής
Στο σημείο αυτό σαν ακροατής και έχοντας δει συνεντεύξεις των δημιουργών της μουσικής αυτής ξεκαθαρίζουν οι ίδιοι πως αυτά που λένε στα κομμάτια τους είναι βιώματα που έχουν ζήσει και δεν παροτρύνουν κανέναν να τα ακολουθήσει ίσα-ίσα το απαγορεύουν. Η μόδα όμως αυτή που κρατάει πολλά χρόνια (από το 2016 εμφανίστηκε πιο δυναμικά) έχει δώσει “φτερά σε παιδιά” να νιώσουν πως το τραγούδι που ακούνε θέλουν να το ζήσουν στην καθημερινότητα τους, θέλουν να κρατάνε ένα πιστόλι 45 χιλιοστών, θέλουν να κρατάνε στο τσαντάκι τους ποσότητες κοκαΐνης, θέλουν να το “τρέξουν” και να το “φλεξάρουν” όπως λέει το σλανγκ της νεολαίας. Βέβαια το τελευταίο διάστημα παρατηρεί κάνεις μια στροφή της τραπ στο ερωτικό κομμάτι και στα hits με ποπ τραγουδιστές. Αυτό το κομμάτι σχέσης μουσικής νεολαίας γίνεται κάλλιστα ένα μεγάλο άρθρο…
Ένα άλλο φαινόμενο παραβατικότητας των ανηλίκων είναι οι ξυλοδαρμοί για οπαδικούς σκοπούς με παρέες πολλών μελών να κατευθύνονται προς ένα ή δυο άτομα να κάνουνε τη γνωστή ερώτηση τι ομάδα είσαι και αν δεν πάρουν την απάντηση που θέλουν να καταλήγει η ερώτηση σε σκληρούς ξυλοδαρμούς.
Η παραβατικότητα ανηλίκων είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο που για την αντιμετώπιση του χρειάζεται συνεργασία πολιτείας, οικογένειας και σχολείου.
Πρέπει η οικογένεια να προάγει τα βασικά ήθη, να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός από όλους μέσα σε ένα σπίτι και ένα ευχάριστο περιβάλλον που θα δίνει στο παιδί χαρά και καλή ψυχολογία, στα σχολεία επιβάλλεται η πρόσληψη ειδικών παιδοψυχολόγων με ουσιαστικό ρόλο από την πρώτη μέχρι και την τελευταία μέρα παρουσίας ενός παιδιού στον χώρο του σχολείου. Η πολιτεία μέσα από καμπάνιες και πρακτικές λύσεις να μειώσει ή να εξαλείψει κοινωνικές ανισότητες.
Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί λύση στο πρόβλημα αυτό.
Πλέον έχει ξεφύγει η κατάσταση καθώς μιλάμε για σοβαρά περιστατικά με μαχαίρια, σιδερικά, ομάδες που σχεδιάζουν ραντεβού και θύματα να καταλήγουν σε νοσοκομεία με την ζωή τους να κρέμεται από μια κλωστή.
Ουσιαστικές λύσεις λοιπόν από όλη την κοινωνία γιατί… “έχει χαθεί η μπάλα”!